Σάββατο, 19 Απριλίου 2008

Πιέζομαι, έχω άγχος, βαριέμαι, θυμώνω.. Αμ' εγώ να δείτε

Με αφορμή αυτή την έρευνα, με όσα Διάβασα, Είδα, Άκουσα, Προβληματίστηκα σκέφτηκα και Αναρτήσα την παρούσα, Σολιάζοντας τα συμπεράσματά της.
1) Μαθητές από το δημοτικό έως το λύκειο, συμμετείχαν στην πρώτη φάση μεγάλης πανελλαδικής έρευνας του Π.Ι. σχετικά με το σχολείο. Τα πρώτα αποτελέσματα της έρευνας είναι …απογοητευτικά. Το ελληνικό σχολείο έχασε το στοίχημα να γοητεύσει τους μαθητές, να τους κερδίσει, να τους κάνει να αγαπήσουν τη γνώση, να τους ωθήσει να αναπτύξουν κριτική σκέψη. Πιέζομαι, έχω άγχος, βαριέμαι, θυμώνω δηλώνουν. Δυσαρεστημένοι από το σχολείο και τους καθηγητές τους.
Σχόλιο: Γιατί να γοητεύσει αλήθεια; Τι γοητεία έχει το σχολείο; Τα ακατάλληλα κτίρια και υποδομές; Οι κρύες αίθουσες; Τα άχαρα χρώματα; Ο συνωστισμός στις αυλές; Οι «παιδαγωγικά» …στάσιμοι δάσκαλοι; Η «καθυστερημένη» εκπαιδευτική του διαδικασία; Οι εμπνευσμένες από τους ιθύνοντες «πρωτοβουλίες»; Τα ξεπερασμένα βιβλία και μεθοδολογίες; Δίκιο δίνω στα παιδιά!
Από απόψεως κτιριακών εγκαταστάσεων, οι φυλακές είναι στη χειρότερη θέση, ακολουθούν αρκετά δημόσια κτίρια μεταξύ των οποίων τα σχολεία. Αλήθεια, πώς ανεχόμαστε οι γονείς να στέλλουμε τα παιδιά μας σε τέτοιους άθλιους χώρους, να ζουν εκεί 6 ώρες την ημέρα, να κρυώνουν το χειμώνα και να ζεσταίνονται το καλοκαίρι και δεν αντιδρούμε; Εμείς αλήθεια, θα μπορούσαμε να ζήσουμε και να εργαστούμε σε τέτοιους χώρους; Έχουν γίνει και δημοσιευτεί έρευνες που αφορούν την επίδραση τους εργασιακού περιβάλλοντος στην απόδοση των εργαζομένων σ’ αυτούς. Μήπως αυτές οι έρευνες δεν αφορούν τα δημόσια σχολεία;

2) «Κουράζομαι, πλήττω, πιέζομαι, έχω άγχος, βαριέμαι, θυμώνω». Αυτά τα καθόλου κολακευτικά για το εκπαιδευτικό μας σύστημα δηλώνουν ότι αισθάνονται οι περισσότεροι μαθητές από το δημοτικό έως το λύκειο, οι οποίοι συμμετείχαν στην πρώτη φάση της μεγάλης πανελλαδικής έρευνας του Π.Ι. Οι απαντήσεις των μαθητών οδηγούν σε απογοητευτικά συμπεράσματα για την εικόνα του σημερινού ελληνικού σχολείου, και καταδεικνύουν την ανάγκη αλλαγών από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Οι επτά στους δέκα (68%) δήλωσαν ότι νιώθουν στο σχολείο κούραση και μόλις ο ένας στους τρεις (37%) χαρά.
Σχόλιο: Φυσικό μου φαίνεται. Από το πρωί τα παιδιά …τρέχουν. Τρέχουν και δεν …φτάνουν. Σχολείο, φροντιστήριο προετοιμασίας για τα μαθήματα, φροντιστήριο ξένων γλωσσών, γυμναστήριο, ωδείο και κάθε άλλης φύσεως δραστηριότητες. Οι ανάγκες οι δικές τους, οι …ανάγκες των γονιών τους, η μίμηση και όλα μαζί. Σε κάποιες δραστηριότητες τα δίνουν όλα, σε άλλες …ότι μπορούν και σίγουρα σε κάποιες …τίποτε. Τάχουν παίξει, κατά το κοινώς. Πότε παίζουν, πότε ξεκουράζονται, πότε ερωτεύονται; Αυτά είναι …δευτερεύοντα· για μας. Τα πρώτα είναι τα πρωτεύοντα· πάντα για μας. Και να σκεφτεί κανείς πως σχολείο σημαίνει …σχόλη, δηλαδή χαρά!
3) «Πρέπει να γίνει μία ευρεία συζήτηση για την υποχρεωτική εκπαίδευση. Είναι η βάση όλων, ο θεμέλιος λίθος των μεταρρυθμίσεων», τονίζει ο πρόεδρος του Π.Ι. Τα προβλήματα του σχολείου αρχίζουν από το δημοτικό και κορυφώνονται στο λύκειο, εκεί όπου πλέον η εκπαιδευτική διαδικασία ακυρώνεται στην πράξη, αφού οι μαθητές δεν ενδιαφέρονται να μάθουν, να διευρύνουν τους ορίζοντές τους. Αντίθετα, έχουν αποκλειστικό στόχο να πάρουν τις γνώσεις εκείνες που τους είναι απαραίτητες για να εισαχθούν στο πανεπιστήμιο. «Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τον εκπαιδευτικό ρόλο του λυκείου», λέει και προσθέτει ότι η προσπάθεια πρέπει να στηριχθεί σε τέσσερις βασικούς άξονες:
- Προγραμματισμένη και συστηματική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών.
- Σταθερή ανανέωση του περιεχομένου σπουδών.
- Συνεχής αξιολόγηση των σχολικών βιβλίων.
- Και βέβαια, μόνιμη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.
Σχόλιο: Ωραία τα επισημαίνει το Π.Ι. και ποιος τους εμποδίζει να τα υλοποιήσουν; Μήπως οι μαθητές. Μήπως οι γονείς-κηδεμόνες των μαθητών; ‘Η μήπως οι δάσκαλοί τους. Να μας το πει. Ποιος φταίει κ. Πρόεδρε; Κι αν φταίει ο Υπουργός, τότε ποιος είναι ο ρόλος σου; Τότε παραιτήσου και κατάγγειλε το Υπουργείο ότι δεν υλοποιεί τις προτάσεις του αρμόδιου φορέα. Να ξέρουμε κι εμείς επιτέλους τι γίνεται. Όλα τα ερωτήματα που θέτεις, πρώτοι οι μαθητές τα έθεσαν. Δεν αρκούν οι αφορισμοί. Φτάσαμε στον πάτο.

4) Στην ερώτηση προς τους μαθητές «γιατί είναι απαραίτητο το φροντιστήριο» οι απαντήσεις τους προκύπτουν τα ακόλουθα:
- Οι οκτώ στους δέκα μαθητές λυκείου θεωρούν ότι οι καθηγητές τους δεν είναι επαρκείς για να τους βοηθήσουν ώστε να περάσουν στο πανεπιστήμιο - ένας στόχος «ζωής». Γι' αυτό και θεωρούν απαραίτητο να παρακολουθήσουν φροντιστήριο. Αντίστοιχες είναι και οι απαντήσεις των μαθητών γυμνασίου, αλλά και των γονέων.
- Επίσης οι μαθητές λυκείου προβάλλουν ως λόγους για να παρακολουθήσουν φροντιστήριο την μεγάλη εξεταστέα ύλη και την ανεπάρκεια του διδακτικού χρόνου.
- Δύο στους τρεις μαθητές λυκείου (66%) δήλωσαν ότι το σχολείο ανταποκρίνεται λίγο ή καθόλου στις προσδοκίες τους.
- Οι μαθητές λυκείου και οι γονείς τους αποδίδουν τα προβλήματα πρωτίστως στη δομή και τον χαρακτήρα του συστήματος και, κατά δεύτερο λόγο, στους εκπαιδευτικούς.
- Οι μαθητές (από το δημοτικό έως και το λύκειο) θεωρούν ότι το σχολείο δεν είναι ελκυστικό, μάλιστα όσο μεγαλώνουν τόσο περισσότερο δηλώνουν ότι δεν τους αρέσει ο τρόπος διδασκαλίας και ευρύτερα το σχολείο.
- Τέλος, οι μαθητές ως προς τις υπάρχουσες υποδομές περισσότερο αξιοποιούν τα εργαστήρια ηλεκτρονικών υπολογιστών και τις αθλητικές εγκαταστάσεις παρά τις βιβλιοθήκες και τα εργαστήρια Φυσικής.
Σχόλιο: Δίκαιες και άδικες συνάμα οι απαντήσεις. Δεν είναι επαρκείς, λένε, οι καθηγητές του σχολείου. Μα πώς γίνεται: αυτοί οι ίδιοι καθηγητές, προτού διοριστούν στα σχολεία, στην πλειονότητά τους εργαζόντουσαν σε φροντιστήρια ή δίδασκαν σε ιδιαίτερα και άρα ήταν επαρκείς. Τώρα τα ξέχασαν; Αλλά και τώρα που διορίστηκαν συνεχίζουν, στην πλειονότητά τους, να διδάσκουν –παράνομα- σε ιδιαίτερα μαθήματα. Ανεπαρκείς στο σχολείο και επαρκείς στο ιδιαίτερο; Δεν κολλάει. Δε θα διαφωνήσω πως υπάρχουν το όντι και κάποιοι ανεπαρκείς. Τόσοι όσοι οι ανεπαρκείς γιατροί, οι ανεπαρκείς δικηγόροι, οι ανεπαρκείς μηχανικοί, οι ανεπαρκείς τεχνίτες και γενικά οι ανεπαρκείς στα όπου γης επαγγέλματα. Ναι αλλά για χάριν αυτών των ανεπαρκών δε μπορεί να χρεώνεται ένας ολόκληρος κλάδος. Νομίζω;
Πράγματι η μεγάλη διδακτική ύλη και η ανεπάρκεια διδακτικού χρόνου είναι μια από τις τεράστιες πληγές του συστήματός μας. Όλοι οι κλάδοι, όλες οι ειδικότητες καθηγητών έχουν τονίσει και τονίζουν με κάθε ευκαιρία την ανάγκη μείωσης της ύλης. Αυτές τις μέρες διαβάζουμε για την μη ολοκλήρωση της ύλης στην ιστορία. Αρκετοί Σύμβουλοι το κατανοούν και το δηλώνουν. Το Π.Ι. και το αρμόδιο Υπουργείο μήπως είναι κουφό;
Ο τρόπος διδασκαλίας στο λύκειο δεν μπορεί να αλλάξει αν δεν αλλάξει η δομή του, αν δεν παρθεί απόφαση σχετικά με τις πανελλαδικές εξετάσεις. Η διδασκαλία εκεί είναι χρησιμοθηρική. Διδάσκεται ότι είναι χρήσιμο για τις εξετάσεις της Γ’ λυκείου. Ποιος θα τολμήσει να κάνει κάτι ..διαφορετικό –με εξαίρεση ίσως στην Α΄ τάξη- και δε θα κινδυνέψει να χαρακτηριστεί –από τους μαθητές και τους γονείς- ως ανεπαρκής, ή εκτός πραγματικότητας. όσοι τόχουμε δοκιμάσει είδαμε τις …αντιδράσεις των μαθητών μας. Αρνητικές ως επί το πλείστον.
Έχουν δίκιο ως αναφορά στη χρήση των εργαστηρίων. Λίγοι κάνουμε χρήση των εργαστηρίων Φυσικών Επιστημών, με κύριο επιχείρημα την …μεγάλη εξεταστέα ύλη. Όπου δοκιμάσαμε την εργαστηριακή άσκηση, τα αποτελέσματα είναι θετικά. Μείωση ύλης λοιπόν με αντίστοιχη αύξηση των εργαστηριακών ασκήσεων.
5) Συμφωνούν ότι η αξιολόγηση βοηθά στη βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου, αλλά πολύ περισσότερο σε αυτό συμβάλλει η αύξηση των μισθών! Αυτά πιστεύουν, μεταξύ άλλων, οι εκπαιδευτικοί. Ενδεικτικά, το 95% των σχολικών συμβούλων (οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με την αρμοδιότητα της αξιολόγησης) πιστεύει ότι η αξιολόγηση εξυπηρετεί τη βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης.
Σχόλιο: Εδώ, όντως υπάρχει πρόβλημα. Δε ξέρω ειλικρινά τι θέλει ο κλάδος. Αλλά πιστεύω πως και αυτοί που θέλουμε την αξιολόγηση, τη …φοβόμαστε! Όχι αυτήν καθεαυτή την αξιολόγηση, αλλά τον τρόπο με τον οποίον θα γίνει. Δεν εμπιστευόμαστε τους κάθε λογής …προϊσταμένους που θα αναλάβουν το έργο της αξιολόγησης. Γιατί έχουμε δει τα έργα τους στην πράξη. Αναξιοπιστία, αναξιοκρατία, ρουσφετολογία, κομματικοκρατία τους καθιστούν αναξιόπιστους. Ακόμα και μοντέλα που εφαρμόζονται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες αν εφαρμοστούν εδώ, θα ξεφτίσουν, θα ξεχειλώσουν. Και μα την αλήθεια, αν αξιολόγηση εννοούν αυτό που γίνεται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπου ο προϊστάμενος συμπληρώνει Φύλλα Ποιότητας για τους υφισταμένους, ε ας γίνει και σε μας τους καθηγητές. Όσο …κοστίζει εκεί, άλλο τόσο θα κοστίσει κι εδώ. Αυτό λοιπόν εννοούν, λέγοντας αξιολόγηση; Γιατί δε θυμάμαι ποτέ μου να διάβασα ή να άκουσα κάποια είδηση που να αφορά στην …έκπτωση υπαλλήλου από το αξίωμά του λόγω ενός κακού Φύλλου Ποιότητας. Ούτε καν στο στράτευμα, όπου η …πειθαρχία είναι δεδομένη.
Συμπέρασμα: Κι άλλα πολλά θα μπορούσε να γράψει κανείς για το θέμα αυτό, και με αφορμή την έρευνα του Π.Ι. Και πολλά για να συμφωνήσει και να αντικρούσει. Σίγουρα το θέμα δεν κλείνει έτσι, απλά με μία καταγραφή. Απλώς διερωτώμαι, πότε επιτέλους οι ιθύνοντες θα το κατανοήσουν και θα αλλάξουν την εικόνα του, τις δομές του, τη φιλοσοφία του σχολείου και του εκπ/κού συστήματος. Φτάνουν πια οι …μεταρρυθμίσεις, οι …διάλογοι, οι …διαβουλεύσεις. Το θέμα δεν είναι προσωπικό –ενός Υπουργού, ούτε παραταξιακό –μιας κυβέρνησης, παρά ..εθνικό, διακομματικό.
Υ.Γ. Θάθελα να δω και μια αντίστοιχη έρευνα σε άλλες χώρες, γιατί αν διαβαστεί μεμονωμένα, οι εντυπώσεις που δημιουργούνται για το ελληνικό σχολείο είναι αλγεινές.
Πληροφορίες για τη σχετική έρευνα θα βρείτε ΕΔΩ, ΕΚΕΙ, ΑΛΛΟΥ, ΠΑΡΑΚΕΙ, ΠΑΡΑΔΩΘΕ!

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Σε μια παγκόσμια, κατευθυνόμενη, πομπηιακή εξάρτηση σε ξενύχτια και επιθετικότητα, ακόμα και οι λιμοί που εντείνονται δεν έχουν δημιουργήσει ακόμα κάποιο κίνημα για την Ξεκούραστη Αυτάρκεια και εκπαίδευση.
http://klimatika.blogspot.com/2007/07/30.html

phlou...flis είπε...

@ανώνυμε: πόσο δίκιο έχεις!

KitsosMitsos είπε...

Δηλαδή, τρέχεις και δε φτάνεις, αγχώνεσαι κιόλας και στο τέλος σου λένε ότι δεν κάνεις τη δουλειά σου καλά; Ψυχοφθόρο δεν είναι αυτό;

Ανώνυμος είπε...

Έπεσα στα χέρια ειδικών που με απροσανατόλισαν και με ξεπουπούλιασαν οικονομικά.

Έχω μια κόρη 14 ετών που έχει μαθησιακές δυσκολίες. Δεν γράφει στραβά ή ανάποδα, διαβάζει κανονικά, δεν μπορεί να μάθει/ αποστηθίσει/ συλλέξει σημαντικά στοιχεία/ συνοψίσει/ επιλέξει κυριότερά του (ο,τιδήποτε φανταστείτε) μπροστά σε μια σελίδα βιβλίου του σχολείου, κυρίως ιστορίας ή γεωγραφίας.
Λόγω της δυσκολίας της σε κάθε σχολείο επιλέγει να κάνει παρέα μόνο με προβληματικά/ παραβατικά παιδιά και μας φέρνει πάντα μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα που μας σπρώχνουν σε απελπισμένες πράξεις (αλλαγή σχολείου, αλλαγή "ειδικών" κλπ). Ότι χαρίσματα έχει φροντίζει με κάθε τρόπο να τα εξαφανίσει, προκειμένου να μη διαφέρει στην προβληματική φίλη της (φρόντισε να ξεχάσει τα πορτογαλικά της, αποπειράται να κάνει το ίδιο στα γαλλικά της, στράβωσε τα μπροστινά της δόντια για να βάλει σιδεράκια όπως η φίλη της, καθόταν με τα γόνατα να συγκλίνουν προς τα μέσα και να ενώνονται ώστε να στραβώσουν ενώ η ίδια παλιάέτρεχε με τα δυνατά πόδια της σαν δρομέας, προσπαθεί σε πάρτυ να τρώει τούρτα ενώ τη σιχαίνεται κλπ).

Έχει μεγάλη κλιση στο μπαλέτο και στο πιάνο (όπου μαθαίνει και προετοιμάζει περισσότερα από ότι της δίνεται κλπ) Μακάρι να υπήρχε ένας κόσμος που να μπορούσε να αξιοποιήσει αυτά τα ταλέντα χωρίς να χρειάζονται και οι λοιπές γνώσεις. Δυστυχώς έχω παρακολουθήσει προφορικές εξετάσεις του ΑΣΕΠ για πρόσληψη καθαριστριών από το δημόσιο και για λόγους συναγωνισμού τις ρώταγαν τι γνωρίζουν για τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Οι θεραπευτικές εισηγήσεις των ειδικών στα χέρια των οποίων έπεσα και με αφαίμαξαν ήσαν (δεν είναι όλες οι απόψεις του ίδιου ατόμου):

- Δεν έχει δυσλεξία (Λες και υπάρχει ένας διαχρονικά ισχύων ορισμός της δυσλεξίας.Και εγώ είχα δυσλεξία τα χρόνια μου και την αντιμετώπισαν με το ξύλο και τον εξευτελισμό).

- Θα ασχοληθούμε με την προσωπικότητά της μόνο. (Δεν μου απαντάνε όμως στο ερώτημά μου "Δέστε δημοσίευμα της Καθημερινής υπάρχουν ορισμένες μέθοδοι για να μαθαίνουν τα δυσλεκτικά παιδιά. Γιατί αυτές τις μεθόδους να τις ανακαλύψουμε εμείς -μαζί με τους κατάλληλους ειδικούς - όταν η κόρη μου θα είναι 26 ετών και όχι τώρα;

- Αφήστε τη να μείνει στην ίδια τάξη. Καλό θα της κάνει( Όμως εγώ έχει διαβάσει διάφορα βιβλία και άρθρα για τη δυσλεξία, και πουθενά δεν λέει ότι θεραπεύεται με το να μείνει το παιδί στην ίδια τάξη).

- Πηγαίνετε στον τάδε που είναι ειδικός στο να προετοιμάζει δυσλεκτικά παιδιά στο σχολείο και στο τέλος τους περνάει η δυσλεξία. Πήγα και πέρασα τη χρονιά με άθλιες συνθήκες. Ο ειδικός κάθε φορά απήύδηζε προσπαθώντας να της μάθει κάτι, δεν τα κατάφερνε, έλεγε ότι η κόρη μου κουράστηκε και "έχει κατεβάσει τα ρολλά" και μου έδινε μερικές σελίδες γεμάτες με κείμενο το οποίο εγώ ο μή ειδικός θα αναλάμβανα να της τα περάσω στο μυαλό -σαν να ήταν ένα φάξ - προτού κοιμηθεί το βράδυ.

- Να κάνετε οικογενειακή θεραπεία. Εσείς η κόρη σας και η γυναίκα σας. Θα είμαι εγώ και ένας άλλος συντονιστής. Γιατί ο άλλος (ο μπακαλόγατος); Γιατί έτσι γίνεται η ομαδική θεραπεία. Μπορείτε κυρία μου να μου δείξετε σε ένα από τα βιβλία της ομαδικής θεραπείας που έχετε στη βιβλιοθήκη σας να αναφέρει ότι θα υπάρχει και δεύτερος θεραπευτής; Έτσι γίνεται στην Ελλάδα. Και τι με αυτό; Και στη Βραζιλία σε ορισμένες περιοχές κάνουν βουντού. Πόσο θα κοστίσει; 140 η συνεδρία (70 αυτή και 70 ο ειδικευόμενος μπακαλόγατος). Τι λέτε κυρία μου;(Και η θεραπεύτρια καπνίζει σαν φουγάρο μπροστά στην κόρη μου χωρίς να ζητάει συγγνώμη ή άδεια, παρόλο που απαγορεύεται από το Υπουργείο Υγείας. Σκέψου να προστεθεί και ο μπακαλόγατος που να καπνίζει τσιμπούκι!)
- (στη γυναίκα μου) Να μετάσχετε σε ομαδική θεραπεία (σε ένα κατερειπωμένο σπίτι). Θα είναι γονείς παιδιών; Όχι αποκλειστικά, μπορεί μερικοί να είναι γονείς αλλά μπορεί και να μην είναι. Θα το σκεφτώ. Προτού φύγετε, παρακαλώ να με πληρώσετε. 150 Ευρώ. Θα σας ετοιμάσουμε την απόδειξη την επόμενη βδομάδα, να τη ζητήσετε από την κυρία Βάνα.

- Δεν έχει μαθησιακά προβλήματα. Είναι ιδιοφυϊα η κόρη σας. Εσείς οι γονείς έχετε πρόβλημα. Θα πρέπει να κάνετε ατομικές θεραπείες ο καθένας σας. Και η κόρη μας; Η κόρη σας δεν έχει τίποτα. 120 Ευρώ. Θα μου δώσετε απόδειξη; Όχι, δεν δίνω αποδείξεις, είμαι πανεπιστημιακός. τότε και εγώ δεν πληρώνω. Μα μου φάγατε την ώρα.. Λυπάμαι. Ωραία θα σας δώσω απόδειξη για 30 ευρώ. Τότε και εγώ θα σας πληρώσω 30 ευρώ.

Σας παρακαλώ, μπορείτε να μου δώσετε κάποια κατεύθυνση ως προς το τι να κάνω; Η κόρη μου με τόσες επισκέψεις και τέτοια παραπληροφόρηση δεν ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει. Ακόμα και αν είμαστε φοβεροί εγκληματίες η γυναίκα μου και εγώ (φανταστείτε με να είμαι σαν τον Αυστριακό!), πάλι υπάρχει υποχρέωση των ειδικών να τη βοηθήσουν σήμερα και όχι όταν γίνει 26 ετών. Οι ειδικοι της έχουν βάλει στο μυαλό ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στις σχέσεις μας και γι' αυτό εκείνη δεν μπορεί να μάθει τη μετάφραση των Αρχαίων.

Φυσικά (στην Ελλάδα πάντα έχουμε συμβουλές και επιχειρήματα) μπορεί να πεί κανείς «γιατί δεν πάτε σε κάποιο ειδικό κέντρο του δημοσίου για τα παιδιά που έχουν μαθησιακά προβλήματα;» Σε αυτούς τους φορείς αν δοκιμάσετε να τηλεφωνήσετε για να κλείσετε ραντεβού, θα πάρετε την απάντηση ότι έχετε σειρά προτεραιότητας για να σας δουν μετά από ένα χρόνο. Δοκιμάστε!

Αν προσφύγετε στο Συνήγορο του Πολίτη σας απαντούν ότι α) "ναι μεν η ιατρική περίθαλψη είναι συνταγματικό σας δικαίωμα, αλλά εδώ υπάρχει αντικειμενική αδυναμία, όπως δηλώνουν οι συγκεκριμένοι φορείς", β)"μπορείτε να κάνετε αγωγή αποζημίωσης κατά του δημοσίου για παραλείψεις των οργάνων του, με βάση το άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα εάν θεμελιώσετε τη βλάβη που υπέστη η κόρη σας από την παράλειψη...

Η αγωγή εκδικάζεται μετά από 3 1/2 με 4 χρόνια και αν υπολογίσουμε ότι στην καλύτερη περίπτωση κερδίσετε, το δημόσιο θα κάνει έφεση και αναίρεση οπότε μπορείτε να έχετε την απόφαση που θα σας δικαιώνει τελεσίδικη μετά από 7-8 περίπου χρόνια.

Βέβαια δεν είναι εύκολο να έκτέλέσετε απόφαση κατά του δημοσίου, οπότε μπορείτε να προσφύγετε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Στρασβούργο), αλλά θα πρέπει να προσέξετε να ασκήσετε την προσφυγή εντός 6 μηνών από την έκδοση της τελεσίδικης απόφασης (μετά από αναίρεση κλπ). Η εκκρεμοδικία κρατάει περίπου 8-10 χρόνια και μάλλον θα κερδίσετε την υπόθεση με μια συμβολική αποζημίωση, εκτός αν στο μεταξύ ο αρμόδιος φορέας αποφασίσει να καλέσει την κόρη σας για εξέταση..".

phlou...flis είπε...

@kitsomitso: ίσως αλλά δεν το αλλάζω με τίποτε

@ανώνυμε: πολύ με προβλημάτισες