Δάσκαλοι με μισθούς τραπεζιτών

Πρωτοποριακό πείραμα αρχίζει σε σχολείο της Νέας Υόρκης

ΑΝ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ αμείβονταν με μισθούς τραπεζιτών, θα ελάμβαναν τα παιδιά καλύτερη εκπαίδευση; Σε αυτό ακριβώς το ερώτημα φιλοδοξεί να απαντήσει ένα πρωτοποριακό πείραμα που αρχίζει μαζί με τη νέα σχολική χρονιά, στη Νέα Υόρκη. Οι ετήσιες απολαβές των οκτώ δασκάλων που θα αναλάβουν να διδάξουν τα 120 παιδιά της Γ΄ τάξης του Δημοτικού στο σχολείο ΤΕΡ (Τhe Εquity Ρroject, Σχέδιο Αμεροληψία) του Ουάσινγκτον Χάιτς θα είναι 125.000 δολάρια. Πέραν αυτών, όμως, για τους καθηγητές της μη προνομιούχου γειτονιάς του Μανχάταν υπάρχουν ετήσια μπόνους που φτάνουν ακόμα και τα 25.000 δολάρια, άριστη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους, συνταξιοδοτικά οφέλη καθώς και δυνατότητα 12μηνης άδειας άνευ αποδοχών κάθε πέντε χρόνια. Όλα αυτά, την ώρα που ο μέσος ετήσιος μισθός ενός δασκάλου στις ΗΠΑ είναι μόλις 40.412 δολάρια. Πρόκειται για ένα μοναδικό σχολείο, ένα μοναδικό πείραμα στο οποίο θέτουν τις ελπίδες τους οι ειδικοί ώστε να απαντηθεί ένα φλέγον ερώτημα: οι καλύτερες αμοιβές για τους δασκάλους ισοδυναμούν με καλύτερη εκπαίδευση για τους μαθητές;
Πίσω από το ΤΕΡ βρίσκεται ο 32χρονος Ζέκε Βάντερχεκ, ένας πρώην δάσκαλος ο οποίος κατάφερε να εξασφαλίσει για το φιλόδοξο σχέδιό του κυβερνητική χρηματοδότηση ύψους 2,3 εκατ. δολαρίων. Την ιδέα την είχε από χρόνια, όταν διένυε ακόμα την τρίτη δεκαετία της ζωής του, και εργαζόταν ως δάσκαλος σε σχολείο του Ουάσινγκτον Χάιτς. «Ήταν απολύτως προφανές πως υπήρχαν σπουδαίοι δάσκαλοι και πολύ μέτριοι δάσκαλοι», λέει. «Αν βάλεις τα ίδια παιδιά στις τάξεις διαφορετικών δασκάλων, θα έχεις εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα». Τα 120 παιδιά ηλικίας 9-10 ετών που θα φοιτήσουν φέτος στη Γ΄ (και μοναδική προς το παρόν) τάξη του ΤΕΡ κέρδισαν τις θέσεις τους με κλήρωση. Όσο για τους δασκάλους, ο Βάντερχεκ έλαβε περισσότερες από 600 αιτήσεις μόλις κυκλοφόρησε η είδηση. Πήρε προσωπική συνέντευξη από 100 υποψήφιους και γύρισε ολόκληρες τις ΗΠΑ προκειμένου να παρακολουθήσει τους 35 επικρατέστερους να διδάσκουν προτού καταλήξει στην τελική οκτάδα. Οι οκτώ όμως δεν θα έχουν μόνο υψηλές απολαβές - θα έχουν και αντίστοιχες υποχρεώσεις. Θα υποβάλλονται σε αυστηρές αξιολογήσεις και θα εργάζονται από τις 8.00 το πρωί έως τις 6.00 το απόγευμα καθημερινά. Θα παρακολουθούν ο ένας τα μαθήματα του άλλου και θα συζητούν καθημερινά τρόπους βελτίωσης της διδασκαλίας τους. Επιπλέον, αντί της πολυτέλειας των μακροχρόνιων θερινών διακοπών, θα συμμετέχουν το καλοκαίρι σε σεμινάρια.

Προτροπή προς την ελληνική κυβέρνηση και το αρμόδιο Υπουργείο: μην το εφαρμόσετε στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα∙ είναι πολύ νωρίς για μας, αφήστε για τον επόμενο ...αιώνα. Αφήστε που με τέτοιους μισθούς και το ανάλογο κύρος, θα εκτοξευθούν και τα ιδιαίτερα καθώς και το αντίτιμο. Αρκετά πληρώνει το ελληνικό νοικοκυριό; Δε χρειάζεται να μας προκύψουν και golden boys στα σχολεία τα οποία θα χρυσοπληρώνουμε.

Πηγή: ΤΗΕ ΤΙΜΕS (αναδημοσίευση: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 14 Σεπτ. 2009)

Ιδιωτικά Πανεπιστήμια: Απαντήσεις και ερωτήματα

Διαβάζοντας, όπως συνηθίζω, φίλια ιστολόγιa @φίλων bloggers, έπεσα σε μία ανάρτηση του Φοίβου Νικολαΐδη με τίτλο «Τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια» -και αναφέρεται στην Κύπρο- στο οποίο δημοσιεύεται το άρθρο του κύπριου βουλευτή Αντρέα Θεμιστοκλέους - Μέλους της Επιτροπής Παιδείας της Βουλής- με τίτλο: «Κύπρος – περιφερειακό κέντρο, όχι εκπαίδευσης, αλλά άγριας εκμετάλλευσης, εστία διασυρμού και πύλη λαθρομετανάστευσης!»
Δε θα αντιγράψω το άρθρο αλλά θα σας παραπέμψω σ’ αυτό. Είναι άκρως ενδιαφέρον και απαντά σε όσους υποστηρίζουν τα «οφέλη» από την ίδρυση τους, για τις «προσδοκίες» των νέων που φοιτούν σ’ αυτά, για τους «κανονισμούς λειτουργίας» τους που δεν υπάρχουν, για τις παραπλανητικές διαφημίσεις που χρησιμοποιούν για να ψαρέψουν πελατεία, για τις «διαδικασίες» πρόσληψης και τις «διαδικασίες» ανέλιξης του «διδακτικού» προσωπικού, για τους αλλοδαπούς φοιτητές που δεν τα επιλέγουν για τη φοίτησή τους και πολλές άλλες απαντήσεις αλλά και ερωτήματα.
Επισκεφθείτε το ιστολόγιο του Φοίβου και θα ενημερωθείτε σχετικά.

ΥΓ. Εχω προβεί στη δημοσίευση του παρόντος και άρα στην επαναδημοσίευση της ανάρτησης του Φοίβου, προτού καν μου δώσει την έγκριση του. Ελπίζω να μη θυμώσει• ή τουλάχιστον να μη θυμώσει πολύ.

Κατάληψη σε Γυμνάσιο-Λύκειο για το γυμναστήριο

Διάβασα πριν λίγες μέρες στον τοπικό Τύπο πως οι μαθητές του σχολικού συγκροτήματος του Γυμνασίου–Λυκείου Φαλάνης προχώρησαν σε κατάληψη, διαμαρτυρόμενοι για την κατάσταση του γυμναστηρίου και των τουαλετών. Οι μαθητές ζητούν την άμεση συντήρηση του κλειστού γυμναστηρίου που αντιμετωπίζει προβλήματα λόγω παλαιότητας. Oι συνεχείς ενοχλήσεις τόσο των μαθητών όσο και των καθηγητών προς τη Δημοτική Αρχή για την επιδιόρθωση των τουαλετών και του γυμναστηρίου δεν έφεραν κανένα θετικό αποτέλεσμα. Έτσι, οδηγήθηκαν σε κατάληψη.

Στο γυμναστήριο, υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό πλήρης εγκατάλειψη (σπασμένα τζάμια, βρόμικες τουαλέτες, λάμπες που κρέμονται από την οροφή έτοιμες να πέσουν, αποθήκες βρόμικες χωρίς αθλητικά όργανα κ.λπ. Να σημειωθεί πως το κλειστό γυμναστήριο, που βρίσκεται στον αύλειο χώρο του σχολικού συγκροτήματος, ανήκει στο Δήμο Γιάννουλης και ο δήμαρχος έχει δεσμευθεί για τη συντήρησή του και σύντομα το έργο θα ξεκινήσει.

Να πω την αλήθεια, χάρηκα για την αντίδραση αυτή των μαθητών. Υγιής αντίδραση μου φάνηκε. Θα σκεφτείτε, ίσως, πώς είναι δυνατόν να …χαίρομαι όταν καταλαμβάνεται ένα σχολείο. Λοιπόν, ακούστε –εξάλλου το γνωρίζετε: ακόμα και για τα αυτονόητα, πρέπει να τα διεκδικούμε, πρέπει να αγωνιζόμαστε γι αυτά. Αν δε φωνάξουμε, κανείς δε μας ακούει. Το γνωρίζετε όλοι. Και αν δεν ακούνε εμάς τους μεγάλους, πόσο μάλλον θα ακούσουν τα παιδιά. Καλά κάνανε και προχώρησαν σε κατάληψη. Δε ζητούν παράλογα (θυμάστε, τις τετράγωνες τυρόπιτες και τα άλλα …περίεργα αιτήματα). Ζητούν και απαιτούν να ληφθούν μέτρα για τη σωματική τους υγεία, τη σωματική τους ακεραιότητα. Και οι …άλλοι, είναι υποχρεωμένοι να τα προσφέρουν. Κι επειδή δεν ακούν, καλά κάνουν τα παιδιά και τους τα φωνάζουν. Μπας και ακούσουν, μπας και ξυπνήσουν, μπας και κινητοποιηθούν. Γιατί, δυστυχώς, πάντα έτσι γίνεται. Μακάρι να μη χρειαζόντουσαν όλα αυτά. Αλλά όταν είναι αναγκαία, καλό είναι να γίνονται. Και πολλές φορές, τα παιδιά ξέρουν καλύτερα από εμάς.

Οι φωτογραφίες προέρχονται από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πέντε ξένες γλώσσες φέτος στα σχολεία

Διάβασα, Είδα, Άκουσα πως … πέντε (5) ξένες γλώσσες θα διδάσκονται από φέτος στα σχολεία. Πως για πρώτη χρονιά φέτος η Ισπανική γλώσσα θα διδάσκεται στα γυμνάσια και στα λύκεια όλης της χώρας, ως δεύτερη ξένη γλώσσα στη διδακτική ύλη παράλληλα με τη Γαλλική, τη Γερμανική και την Ιταλική. Πως ήδη τα Ιταλικά έχουν δείξει τη δυναμικότητά τους καθώς κατακτούν σημαντικό έδαφος στη σχολική ζωή, με μεγάλη συμμετοχή του μαθητικού πληθυσμού, ενώ και τα Ισπανικά προβλέπεται να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των μαθητών που θέλουν να ξεφύγουν από τις «κλασικές» επιλογές χρόνων στο σχολείο τους, οι οποίες είναι τα Γαλλικά και τα Γερμανικά.

Αναρωτιέμαι, στο σχολείο μου γιατί διδάσκεται μόνο μία, η Αγγλική; Και όταν οι μαθητές επιλέξουν –μέσα από τα μαθήματα Επιλογής- κάποια άλλη ξένη γλώσσα, γιατί το τμήμα αυτό συνήθως δε συγκροτείται (μιας και η αρμόδια Δ/νση Εκπ/σης δε διαθέτει ανάλογο καθηγητή για τη διδασκαλία της); Έτσι, με αυτή την πρακτική, οι μαθητές «διοχετεύονται» σε άλλα μαθήματα «Επιλογής». Μάλλον κουραφέξαλα, ή για να χρησιμοποιήσω μια πιο προσφιλή φράση «έπεα πτερόεντα». Όχι μόνο για τις …πέντε ξένες γλώσσες, αλλά και για τα μαθήματα «Επιλογής» που «δικαιούνται» να επιλέξουν οι μαθητές των τριών τάξεων του Λυκείου. Αυτά τα πράγματα δε συμβαίνουν, τουλάχιστον στα λύκεια της χώρας. Το ωρολόγιο πρόγραμμα «δε χωράει» πολλά μαθήματα, δε «βγαίνει», πως το λέν. Φτάνουμε στα 7ωρα και 8ωρα με αποτέλεσμα τη σωματική εξάντληση των μαθητών και άρα την αποφυγή επιλογής αυτών των μαθημάτων. Οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης «τσιγκουνεύονται» στις προσλήψεις εξειδικευμένου εκπαιδευτικού προσωπικού για τη διδασκαλία αυτών των μαθημάτων (θεατρολόγους, σχεδίου, μουσικής, ξένων γλωσσών). Το αναλυτικό πρόγραμμα θέλει ανανέωση, ριζική μάλιστα. Θέλει περικοπή ή περιορισμό της ύλης σε κάποια μαθήματα και εμπλουτισμό με άλλα. Και όχι τσιγκουνιές. Η παιδεία είναι το ζητούμενο. Έχει παρανοηθεί από κάποιους ότι η Παιδεία είναι η μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη επένδυση που οφείλει να κάνει συνειδητά και υπεύθυνα ένα κράτος που προσβλέπει στο μέλλον. Ο Πολιτισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, τονίζεται από όλους. Παιδεία και Πολιτισμός πάνε μαζί, χέρι χέρι, καθοδηγώντας και διαμορφώνοντας αλλήλους. Γι’ αυτό και η σημερινή κατάπτωση του πολιτισμού.
Χρόνια μιλάμε για την υποβάθμιση της Παιδείας σε όλα τα επίπεδα. Ακούει κανείς; Εκλογές είχαμε, πολλά δεν ακούσαμε για Παιδεία και Πολιτισμό. Πότε επιτέλους ένα σοβαρό κράτος θα στηρίξει αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα της σωστής δημόσιας εκπαίδευσης των μελλοντικών Ελλήνων πολιτών; Εκτός κι αν ηθελημένα προτιμούν πολίτες άβουλους, χωρίς γνώση και κρίση, έρμαια στα κελεύσματα των εκάστοτε κυβερνητών.

Πείτε μου, τι να παίξω στα παιδιά;

Ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε τραγουδήσει κάποτε το…

«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά.
Μα ούτε και στους μεγάλους.
Είμαι μεγάλος με τιράντες και γυαλιά
και όλο φοβάμαι το αύριο.
Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά.
Έτσι κι’ αλλιώς τα ξέρουν όλα
και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά,
όταν σχολνούν στις δύο η ώρα.
Ζούμε μέσα σ ένα όνειρο που τρίζει.
Σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας.
Μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος.
Μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιός μας ο μεγάλος κι’ ο μικρός.»

Το ηλικιακό δυναμικό του Συλλόγου Διδασκόντων στο σχολείο μου είναι μεταξύ 45 και 60. Ευτυχώς γιατί εδώ και δύο χρόνια έγινε μια μεγάλη …ανανέωση –μπορείτε να το φανταστείτε; Ευτυχώς που υπάρχουν και ελάχιστοι νέοι, κυρίως καθηγητές Πληροφορικής, Σχεδίου αλλά και οι πολύτεκνοί οι οποίοι διορίστηκαν στο Δημόσιο κάνοντας χρήση του σχετικού νόμου. Οι περισσότεροι νέοι διορίστηκαν με διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Αλλά αυτοί βρίσκονται κυρίως σε σχολεία επαρχιακά. Γιατί τα σχολεία της πόλης, τα κεντρικά, έχουν …καταληφθεί από τις μεσαίες και μεγάλες ηλικίες. Αυτές που με το ένα πόδι είναι στην εκπαίδευση και με το άλλο… Όλοι οι παλιοί, διοριστήκαμε μέσω της περιβόητης επετηρίδας. Γυναίκες με βαμμένα μαλλιά, αναπόφευκτο λόγω ηλικίας. Άντρες με λίγα γκρίζα ή καθόλου μαλλιά. Με γυαλλάκια πρεσβυωπίας, με προβλήματα μέσης, αυχένα, κήλες… τα γνωστά προβλήματα της μέσης και άνω ηλικίας. Εκπαιδευτικό προσωπικό που μας χωρίζουν από τους μαθητές μας τρεις και τέσσερεις δεκαετίες, ενώ τέσσερεις και πέντε δεκαετίες από τότε που τελειώσαμε τις σπουδές μας στα πανεπιστήμια.

Όταν τοποθετήθηκα στο λύκειο αυτό στο οποίο υπηρετώ σήμερα, κάθε λήξη του σχολικού έτους ευχόμασταν καλή επιτυχία στα παιδιά των συναδέλφων μας που θα διαγωνίζονταν στις πανελλαδικές εξετάσεις. Σήμερα ευχόμαστε για τους αρραβώνες τους, τους γάμους τους και συλλυπούμαστε για τους αποδημούντες γονείς τους. Και τώρα, μεσήλικες πια, καλούμαστε να βρούμε κώδικες επικοινωνίας με τους 12χρονους έως 17χρονους μαθητές μας. Υπό διαφορετικές συνθήκες ξεκινούσα στα 30 μου, ενώ άλλοι τυχερότεροι στα 25 τους. Νέος, γεμάτος ζωή, ενέργεια και πάθος, έτοιμος να προσφέρω στα παιδιά τις γνώσεις που αποκόμισα από τις σπουδές μου, να διδάξω το αντικείμενο μου. Φυσικά και οι τεχνολογικές συνθήκες ήσαν τελείως διαφορετικές. Πηγή γνώσης και πληροφόρησης ήταν μόνο ο δάσκαλος. Αλλά αυτό είναι άλλου …παπά ευαγγέλιο.
Σήμερα, οι περισσότεροι από εμάς, νοιώθουμε κουρασμένοι, ταλαιπωρημένοι, απαισιόδοξοι. Η υπομονή μας εξαντλείται γρήγορα, οι αντοχές μας μειώνονται, δεχόμαστε την επίθεση του ξανθού εκείνου γερμανού –αν θυμάμαι καλά από Alzhe… αρχίζει το όνομά του- και ξεχνάμε αυτά που χτες είπαμε. Οι μόνες κυρίαρχες συζητήσεις στα διαλείμματα μας είναι το συνταξιοδοτικό και οι προϋποθέσεις, ο μισθός και το ύψος του εφάπαξ, τα μικρά «καθαρματάκια» που μας κάνουν καθημερινά το βίο αβίωτο στις σχολικές αίθουσες. Χρόνο με το χρόνο οι αντοχές μειώνονται. Ζητάμε να κάνουμε την εφημερία μας στο όροφο γιατί δεν μπορούμε να ανέβουμε ή να κατέβουμε ορόφους, απαλλαγή από εξωδιδακτικά καθήκοντα, αρνούμαστε τη συνοδεία των μαθητών σε εκδρομές. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Με τα διδακτικά μας καθήκοντα τι γίνεται; Δύσκολα αποδεχόμαστε το καθετί «καινούριο» στην εκπαίδευση. Αντιδρούμε σε κάθε νεωτερισμό. Όχι γιατί είσαστε οπισθοδρομικοί αλλά γιατί «φοβούμαστε» το νέο. Εξάλλου ποιος έχει όρεξη να μάθει κάτι «νέο» αφού σε λίγα χρόνια αφυπηρετούμε; Πριν λίγα χρόνια, ένα από τα αιτήματα των καταλήψεων στα σχολεία ήταν και η ηλικιακή ανανέωση του εκπαιδευτικού προσωπικού.
Αλλά το κυριότερο είναι η επαφή με τα παιδιά. Φυσικά, γνώρισα πολλούς «ηλικιωμένους» που είχαν την επαφή αυτή, που ενέπνεαν. Όπως επίσης και πολλούς νέους με απαρχαιωμένα μυαλά. Άρα το πρόβλημα δεν η ηλικία, θα σκεφτείτε. Ένα από τα προβλήματα είναι και το ηλικιακό. Όπως τα προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα τα οποία μας κυριαρχούν. Και άλλα, πολλά ίσως.

Εδώ και ένα μήνα, είμαι σε μια τάξη, καθισμένος στην έδρα ή όρθιος στον πίνακα και διδάσκω –ή προσπαθώ προς τούτο- τα παιδιά μας, τα παιδιά σας. Πείτε μου σας παρακαλώ, …τι να παίξω στα παιδιά… Με εμπιστεύεστε;

Παγκόσμια Μέρα Εκπαιδευτικού: Να ζήσουμε

Από το 1994 η Διεθνής των Εκπαιδευτικών, η UNESCO και κατ’ επέκταση οι ανά τον κόσμο εκπαιδευτικές οργανώσεις αλλά και οι επίσημοι φορείς της Εκπαίδευσης έχουν ορίσει την 5η
Οκτωβρίου κάθε χρόνου ως την Παγκόσμια Μέρα Εκπαιδευτικού. Η συγκεκριμένη μέρα ορίστηκε ως ανάμνηση της 5ης Οκτωβρίου του 1966, κατά την οποία συνομολογήθηκε μεταξύ της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) και της UNESCO το νομικό καθεστώς του εκπαιδευτικού. Είναι δε η μέρα αυτή μια ευκαιρία να υπενθυμίζεται ο σημαντικός ρόλος των εκπαιδευτικών στην παροχή ποιοτικής εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα.
Η Παγκόσμια Μέρα Εκπαιδευτικού 2009 έχει ως μήνυμά της: «Κτίζουμε το μέλλον: επενδύουμε στον εκπαιδευτικό τώρα!». Μόνο που εμείς φέτος δε γιορτάσαμε· ήμασταν σε υποχρεωτική άδεια λόγω των εθνικών εκλογών. Ας ελπίζουμε πως του χρόνου θα είμαστε στα σχολεία μας να το …γιορτάσουμε δεόντως.

ΥΓ. Για τους κακεντρεχείς: εκείνη την ημέρα ΔΕΝ έχουμε αργία!

Στην Κύπρο, δίνουν πολύ περισσότερα για την παιδεία

Στις χώρες της ΕΕ που διαθέτουν τα περισσότερα κονδύλια για την παιδεία, κατατάσσεται η Κύπρος. Με εξαίρεση τη Δανία, το νησί δίνει τα πιο πολλά χρήματα για τη δημόσια εκπαίδευση στην Ευρώπη των «27» ενώ κατέχει και μια από τις υψηλότερες θέσεις στις δαπάνες ανά μαθητή/φοιτητή.
Σύμφωνα με τη μελέτη «Βασικά στοιχεία για την εκπαίδευση στην Ευρώπη 2009» του ευρωπαϊκού δικτύου Ευρυδίκη, η Κύπρος επένδυσε το 7% του ΑΕΠ στην εκπαίδευση κατά το 2006, ποσοστό που είναι αισθητά πιο πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (5,1%). Μάλιστα η Κύπρος είναι η μια από τις τρεις χώρες που κατάφεραν να αυξήσουν τα κονδύλια για την παιδεία πάνω από 20% από το 2001 μέχρι το 2006. Στην πρώτη θέση της σχετικής κατάταξης βρίσκεται η Δανία η οποία επένδυσε στην εκπαίδευση το εντυπωσιακό 8% του ΑΕΠ. Δεύτερη είναι η Κύπρος, ενώ ακολουθεί τρίτη η Σουηδία και μετά το Βέλγιο. Η δε Ελλάδα είναι σε πολύ χειρότερη θέση, αφού με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, κατά το 2005 επένδυσε μόλις το 4% του ΑΕΠ στην εκπαίδευση ενώ ο μέσος όρος των «27» ήταν 5%. Όσο για τη Φινλανδία η οποία φημίζεται για το εκπαιδευτικό της σύστημα, κατά το 2006 δαπάνησε 6,1% του ΑΕΠ.
Η Κύπρος συγκαταλέγεται επίσης, ανάμεσα στις χώρες της γηραιάς ηπείρου που διαθέτουν τα περισσότερα χρήματα σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης, αρκεί να εξετάσει κάποιος τα στοιχεία για τις δαπάνες ανά μαθητή και φοιτητή. Ειδικότερα, για το 2006 η Κύπρος έδωσε €5.900 ανά μαθητή της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κατακτώντας έτσι την έβδομη θέση. Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η χώρα μας βρίσκεται στη δεύτερη θέση αφού διέθεσε €9.000 ανά μαθητή, ενώ κατέχει την πρωτιά όσον αφορά στη δαπάνη ανά φοιτητή με €18.400. Αξίζει να σημειωθεί πως άλλα κράτη μέλη επένδυσαν πολύ λιγότερα χρήματα. Π.χ. η Ελλάδα διέθεσε μόλις €5.200 ανά φοιτητή, η Γαλλία σχεδόν τα μισά (€9.800) και χώρες όπως η Ρουμανία, η Μάλτα και η Βουλγαρία από €2.700-€3.900 ανά φοιτητή.

Πηγή: εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Στατιστικά ...πρωτιάς

Διάβασα αυτές τις μέρες, στις τοπικές εφημερίδες της Λάρισας -από την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στα ΤΕΙ και ΑΕΙ και δώθε- συγχαρητήρια σε επιτυχόντες (ακόμη και από γονείς, αδέλφια, παππούδες, θείους…), ευχαριστήρια επιτυχόντων (προς τους καθηγητές του τάδε σχολείου και αυτούς του δείνα φροντιστηρίου για τη βοήθειά τους …), διαφημίσεις (φροντιστηρίων φυσικά) για επιτυχόντες δικούς μας, δικούς τους κλπ. Διάβασα πίνακες-στατιστικά για την πρωτιά που κατάκτησε το τάδε σχολείο, για τους περισσότερους επιτυχόντες του δείνα φροντιστηρίου και κυρίως για τη μέγιστη επιτυχία των ιδιωτικών σχολείων. Και αναρωτιέμαι, πόσο κοντά στην αλήθεια βρίσκονται όλα αυτά.
Νομίζω πως αυτή η ιστορία, ιδιαίτερα με τα στατιστικά, βρίσκεται πολύ πολύ μακριά από την αλήθεια και την πραγματικότητα. Τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως δημοσιεύονται ή όπως ακριβώς δημοσιεύονται. Δεν μπορεί να αποτυπωθεί η εικόνα ενός σχολείου με βάση τις επιτυχίες των μαθητών του. Στην επιτυχία -ή αποτυχία- συμμετέχουν πολλοί περισσότεροι παράγοντες του ενός. Το ίδιο το σχολείο, το αναλυτικό του πρόγραμμα (!!), το φροντιστήριο, το ιδιαίτερο, η οικογενειακή κατάσταση και το μορφωτικό επίπεδο των γονιών, αλλά πρώτιστα και κύρια το ίδιο το παιδί.

Τα αναλυτικά προγράμματα -ιδίως της Γ’ τάξης- των ιδιωτικών σχολείων, δεν είναι αυτά που υποβάλλονται στις αρμόδιες Δ/νσεις ή Γραφεία Εκπ/σης. Και αυτό το γνωρίζουν όλοι, καθηγητές, μαθητές, γονείς, αλλά και Δ/νσεις και Γραφεία Εκπ/σης. Όλοι μα όλοι, μικροί και μεγάλοι, αρμόδιοι μα και αναρμόδιοι. Τα μαθήματα Γενικής Παιδείας διδάσκονται μέχρι τα Χριστούγεννα και από κει και πέρα τη θέση τους την παίρνουν τα μαθήματα κατεύθυνσης. Πολλαπλασιάζονται οι ώρες διδασκαλίας μαθημάτων κατεύθυνσης σε βάρος των άλλων μαθημάτων. Αυτό, δεν μπορεί να συμβεί στα δημόσια σχολεία. Στα δε φροντιστήρια, ιδιαίτερα στη Β’ τάξη του λυκείου, μέχρι τα Χριστούγεννα «διδάσκονται» τα μαθήματα της Β’ τάξης και στη συνέχεια τα παιδιά «διδάσκονται» τα μαθήματα κατεύθυνσης της Γ’ τάξης!!! Έτσι, η σύγκριση γίνεται σε …ανόμοια πράγματα.

Σε κάποια ιδιωτικά σχολεία, ακόμη και στη Λάρισα, γίνεται επιλογή μαθητών με βάσει τις σχολικές επιδόσεις, την κοινωνικο-οικονομική κατάσταση των γονέων. Πώς λοιπόν μπορεί να συγκριθεί αυτό το σχολείο με το δημόσιο, στο οποίο δημόσιο όλοι οι «καλοί» μα και «κακοί» χωράνε; Στο ιδιωτικό σχολείο, υπάρχει η ευχέρεια να δημιουργηθούν τμήματα ολιγομελή (αντί των 28μελών στα δημόσια), τμήματα ανάλογα με το επίπεδο των μαθητών (και ας απαγορεύεται ρητά αυτός ο διαχωρισμός, μα όλοι το γνωρίζουν και οι αρμόδιοι κάνουν τα στραβά μάτια). Οι συνθήκες με τις οποίες παρέχεται η γνώση στα παιδιά έχουν διαφορετική αφετηρία, άρα οι συγκρίσεις είναι, αν μη τι άλλο αφελείς, ή υποκρύπτουν σκοπιμότητες.

Η επιτυχία ή αποτυχία ενός μαθητή, οφείλεται κατά κύριο λόγο στον ίδιο, στο οικογενειακό περιβάλλον του και δευτερευόντως στους καθηγητές του. Δηλαδή ένας «καλός» καθηγητής μπορεί να ανοίξει το κρανίο ενός «κακού» μαθητή και να του το γεμίσει με γνώσεις; ‘Η ένας κακός καθηγητής μπορεί να αποτρέψει ή να συμπαρασύρει έναν καλό μαθητής από το να πετύχει το στόχο του; Ας σταματήσουμε όλα αυτά τα οποία προς ένα τείνουν, τη διαφήμιση, και ας αφήσουμε όλους όσους πέτυχαν να το ευχαριστηθούν, ας τους συγχαρούμε για την επιτυχή τους προσπάθεια. Και ας εξηγήσουμε στους υπόλοιπους που δεν πέτυχαν, πως οι πόρτες δεν έχουν κλείσει· αρκεί να βρουν την κατάλληλη γι αυτούς, ανοικτή πόρτα.

Καλή σχολική χρονιά σε όλους, στους μαθητές και τους γονείς-κηδεμόνες τους, στους δασκάλους και καθηγητές τους και σε όλους τους φορείς της εκπαίδευσης.

Δεύτερη κατανομή και στις θέσεις στα ΤΕΙ και ΑΕΙ - Update

Οι βάσεις ανακοινώθηκαν, οι υποψήφιοι και αυριανοί σπουδαστές ή φοιτητές γνωρίζουν σε ποια σχολή ή τμήμα πέρασαν, κάποιοι ξεκίνησαν τη διαδικασία αναζήτησης στέγης, ενώ όσοι απέτυχαν σχεδιάζουν τις επόμενες κινήσεις τους. Υπάρχει και μια κατηγορία υποψηφίων που είναι –εν μέρει- σε αναμονή. Αναφέρομαι στους αθλητές οι οποίοι πέτυχαν πανελλήνια ρεκόρ και εμπίπτουν στην κατηγορία της επιδότησης με το επιπλέον 10%. Σε λίγες μέρες θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα και ενδέχεται, αρκετοί από αυτούς να εγκαταλείψουν τις σχολές στις οποίες ήδη πέρασαν και να εγγραφούν σε άλλες, τις οποίες θα πετύχουν με το επιπλέον 10%. Μέχρις εδώ, τίποτα το μεμπτό. Το παράλογο της υπόθεσης είναι πως, αν τελικά επιλέξουν μια άλλη σχολή από αυτή που πέρασαν, η κενή θέση η οποία ενδέχεται να προκύψει ΔΕΝ θα καλυφθεί από άλλον υποψήφιο. Απλά, η θέση σε σχολή ή τμήμα που θα αφήσουν –για να πάρουν την άλλη όπως θα προκύψει από το επιπλέον 10%- θα παραμείνει κενή. Τραγικό, για μια πολιτεία η οποία δε μπορεί να αναδιανείμει κενές θέσεις.

Ανάλογο παράδειγμα ισχύει και με όσους υποβάλλουν μηχανογραφικό με το 10%. Συνήθως, η πλειοψηφία αυτών προέρχεται από όσους απέκτησαν ένα πτυχίο, ή και όσους ακόμη ακόμη βρίσκονται στο τελευταίο έτος σπουδών -ω της παρανομίας- προκειμένου να αποκτήσουν το δικαίωμα ενός φοιτητικού πάσο ή –και αφορά αποφοίτους στρατιωτικών ή αστυνομικών σχολών- να δικαιούνται φοιτητική άδεια. Με αυτή τους όμως την ενέργεια, στερούν θέσεις από άλλους οι οποίοι θέλουν πραγματικά να σπουδάσουν.

Κι εδώ έρχεται το Υπουργείο Παιδείας να επιδείξει την ανικανότητά του. Μια ανικανότητα που δεν του επιτρέπει να ελέγξει αυτές τις καταστάσεις. Να βάλει σε δεύτερη κατανομή-επιλογή τις σχολές-τμήματα στις οποίες αδειάζουν θέσεις και να ελέγξει τους διπλοεγγεγραμμένους. Εξ όσον γνωρίζω, στην Κύπρο ισχύει ο θεσμός της δεύτερης κατανομής. Υποψήφιοι που δηλώνουν Σχολές σε ελληνικά πανεπιστήμια ή και στο κυπριακό, μετά την τελική τους επιλογή, η κενή θέση καταλαμβάνεται από τους επιλαχόντες. Δεν «σπαταλούνται» με αυτό τον τόπο οι θέσεις. Και αφού το εφαρμόζουν οι κύπριοι, γιατί να μην μπορούν να το εφαρμόσου και οι ελλαδίτες;

Από την εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ (2 Σεπτ 2009)

Σήμερα αναμένεται να ανακοινωθεί η β΄ κατανομή θέσεων

ΜΕΧΡΙ αργά το απόγευμα της Δευτέρας οι λειτουργοί της Υπηρεσίας Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου προσπαθούσαν να εντοπίσουν τηλεφωνικώς τους διπλοθεσίτες φοιτητές, αυτούς δηλαδή που εξασφάλισαν μια θέση στο εν λόγω ίδρυμα και μια δεύτερη σε κάποιο πανεπιστήμιο της Ελλάδας. Μετά από αρκετές προσπάθειες η αποστολή τους στέφθηκε με επιτυχία, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των διπλοθεσιτών απάντησε τελικά ποια από τις δυο θέσεις θα κρατήσει και έτσι η β’ κατανομή θέσεων στο Πανεπιστήμιο θα διεξαχθεί κανονικά.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία από τους 450 διπλοθεσίτες οι 200 περίπου αποφάσισαν να σπουδάσουν στην Κύπρο ενώ οι υπόλοιποι επέλεξαν να εγκαταλείψουν τη θέση τους στο νησί
και να μεταναστεύσουν για σπουδές στην Ελλάδα. Ως εκ τούτου υπολογίζεται ότι στην β’ κατανομή θα διατεθούν γύρω στις 200 θέσεις (ίσως και λιγότερες). Σε σχετικό δελτίο, η Υπηρεσία Σπουδών ενημερώνει τους ενδιαφερόμενους ότι σε συνεργασία με το υπουργείο Παιδείας καταβάλλονται προσπάθειες για να ολοκληρωθούν το συντομότερο όλες οι απαιτούμενες διαδικασίες ώστε να μπορέσει το Πανεπιστήμιο να ανακοινώσει τους υποψήφιους οι οποίοι εξασφάλισαν θέση μέσω της δεύτερης κατανομής. Όπως τονίζει, αυτό αναμένεται να γίνει σήμερα το απόγευμα Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου. Τα αποτελέσματα θα αναρτηθούν στην ιστοσελίδα της Υπηρεσίας (www.ucy.ac.cy/fmweb) και θα δημοσιευτούν και στον Τύπο μαζί με όλες τις απαραίτητες οδηγίες. Αν τηρηθεί το πιο πάνω χρονοδιάγραμμα οι νέοι φοιτητές του Πανεπιστημίου θα κληθούν να προσέλθουν στα γραφεία της Υπηρεσίας Σπουδών στην πανεπιστημιούπολη την ερχόμενη Παρασκευή 4 του μηνός για να καταθέσουν το συμπληρωμένο έντυπο εγγραφής τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι υποψήφιοι που υπέβαλαν αίτηση για διεκδίκηση θέσης μέσω της β’ κατανομής ανέρχονται στους 800. Υπολογίζεται λοιπόν, ότι περίπου ένας στους τέσσερις θα πάρουν το πολυπόθητο εισιτήριο για να φοιτήσουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Σχολιάζοντας την ...επικαιρότητα

Με αφορμή την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της επιλογής των υποψηφίων για το ακαδημαικό έτος 2009-2010, τους πίνακες των βάσεων και τα άλλα συναφή, λέω να σχολιάσω την επικαιρότητα αυτή με ...χιούμορ.

Κατ' αρχάς, παρατηρήθηκε το φαινόμενο της ...επιλογής Σχολών με καριέρα, Σχολών που -υποτίθεται- προσφέρουν άμεσα εργασία. Το αποτέλεσμα αυτού του συνωστισμού, το βλέπετε παρακάτω.

23.632 υποψήφιοι από τους συνολικά 92.426 έμειναν εκτός ΑΕΙ και ΤΕΙ. Επιπλέον, 28.000 που έπιασαν ...πάτο, κάτω από τη βάση του 10. Μία εξ' αυτών είναι και η παρακάτω κοπέλα. Μη νομίζετε όμως πως χολοσκάει. Τα κολλέγια, γιατί άραγε νομιμοποιήθηκαν;

Ως γνωστόν, οι Λαρισαίοι ειδικά και οι Θεσσαλοί γενικότερα, επιλέγουν πόλη και όχι σχολή. Και επιλέγουν Θεσσαλονίκη για να είναι κοντά στη ...μαμά τους. Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπετε το περιεχόμενο της βαλίτσας ενός λαρισαίου που πέτυχε στη Σχολή ...Θεσσαλονίκη!!