Η σχέση των Πρωθυπουργών Ελλάδας με την Παιδ(ε)ία

Κάποτε, ο κ. Καραμανλής ο Β’, μιλώντας στη Βουλή στην προ ημερησίας διάταξης για την παιδεία, τόνισε πως το νέο σύστημα θα πρέπει...

- που ελευθερώνει τα παιδιά από τη μεγάλη πίεση που δέχονται στη διάρκεια του Λυκείου.
- να εγγυάται στοιχειώδη ασφάλεια.
- να απαλλάσσει την ελληνική οικογένεια από τα τεράστια βάρη της Παραπαιδείας.
- να είναι αξιόπιστο, δίκαιο, αντικειμενικό.
- να δίνει ευρύτερες δυνατότητες και περισσότερες ευκαιρίες σε όλους.

Ο τέως Πρωθυπουργός μίλησε για ένα Ποιοτικό και Αυτόνομο Λύκειο...

- Που να απαντά στις προσδοκίες των μαθητών.
- Που να είναι απαλλαγμένο από τις νοοτροπίες της αποστήθισης.
- Που να μαθαίνει το μαθητή «πώς να μαθαίνει».
- Που να καλλιεργεί την κριτική σκέψη και την ικανότητα του μαθητή να αναλύει και να συνθέτει.
- Που να δίνει τη δυνατότητα ευρύτερης μόρφωσης στα σύγχρονα θέματα της κοινωνικής και πολιτιστικής πραγματικότητας.
- Που να ενημερώνει με πληρότητα τα παιδιά για τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό.

Ο κ. Καραμανλής είπε πως βούληση όλων- είναι να διαμορφώσουμε ένα νέο Λύκειο και ένα νέο εξεταστικό σύστημα...

- Που βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν τις γνώσεις, τις ικανότητες, τις δεξιότητές τους.
- Που βοηθούν τα παιδιά να βρουν ασφαλέστερους δρόμους για το μέλλον τους.
- Που βοηθούν τα παιδιά να διεκδικήσουν και να κερδίσουν το ρόλο που θέλουν και μπορούν στην οικονομία, την εργασία, την κοινωνία.

Έπεα Πτερόεντα; Ίσως. Τώρα, περιμένω με αγωνία τον νυν πρωθυπουργό να μιλήσει σε μια ανάλογη προ ημερησίας διάταξη για την παιδεία, να λέει τα δικά του, να συγκρίνω και μετά να πάω για ...ύπνο!

Πέντε ξένες γλώσσες φέτος στα σχολεία

Διάβασα, Είδα, Άκουσα πως … πέντε (5) ξένες γλώσσες θα διδάσκονται από φέτος στα σχολεία. Πως για πρώτη χρονιά φέτος η Ισπανική γλώσσα θα διδάσκεται στα γυμνάσια και στα λύκεια όλης της χώρας, ως δεύτερη ξένη γλώσσα στη διδακτική ύλη παράλληλα με τη Γαλλική, τη Γερμανική και την Ιταλική. Πως ήδη τα Ιταλικά έχουν δείξει τη δυναμικότητά τους καθώς κατακτούν σημαντικό έδαφος στη σχολική ζωή, με μεγάλη συμμετοχή του μαθητικού πληθυσμού, ενώ και τα Ισπανικά προβλέπεται να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των μαθητών που θέλουν να ξεφύγουν από τις «κλασικές» επιλογές χρόνων στο σχολείο τους, οι οποίες είναι τα Γαλλικά και τα Γερμανικά.

Αναρωτιέμαι, στο σχολείο μου γιατί διδάσκεται μόνο μία, η Αγγλική; Και όταν οι μαθητές επιλέξουν –μέσα από τα μαθήματα Επιλογής- κάποια άλλη ξένη γλώσσα, γιατί το τμήμα αυτό συνήθως δε συγκροτείται (μιας και η αρμόδια Δ/νση Εκπ/σης δε διαθέτει ανάλογο καθηγητή για τη διδασκαλία της); Έτσι, με αυτή την πρακτική, οι μαθητές «διοχετεύονται» σε άλλα μαθήματα «Επιλογής». Μάλλον κουραφέξαλα, ή για να χρησιμοποιήσω μια πιο προσφιλή φράση «έπεα πτερόεντα». Όχι μόνο για τις …πέντε ξένες γλώσσες, αλλά και για τα μαθήματα «Επιλογής» που «δικαιούνται» να επιλέξουν οι μαθητές των τριών τάξεων του Λυκείου. Αυτά τα πράγματα δε συμβαίνουν, τουλάχιστον στα λύκεια της χώρας. Το ωρολόγιο πρόγραμμα «δε χωράει» πολλά μαθήματα, δε «βγαίνει», πως το λέν. Φτάνουμε στα 7ωρα και 8ωρα με αποτέλεσμα τη σωματική εξάντληση των μαθητών και άρα την αποφυγή επιλογής αυτών των μαθημάτων. Οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης «τσιγκουνεύονται» στις προσλήψεις εξειδικευμένου εκπαιδευτικού προσωπικού για τη διδασκαλία αυτών των μαθημάτων (θεατρολόγους, σχεδίου, μουσικής, ξένων γλωσσών). Το αναλυτικό πρόγραμμα θέλει ανανέωση, ριζική μάλιστα. Θέλει περικοπή ή περιορισμό της ύλης σε κάποια μαθήματα και εμπλουτισμό με άλλα. Και όχι τσιγκουνιές. Η παιδεία είναι το ζητούμενο. Έχει παρανοηθεί από κάποιους ότι η Παιδεία είναι η μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη επένδυση που οφείλει να κάνει συνειδητά και υπεύθυνα ένα κράτος που προσβλέπει στο μέλλον. Ο Πολιτισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, τονίζεται από όλους. Παιδεία και Πολιτισμός πάνε μαζί, χέρι χέρι, καθοδηγώντας και διαμορφώνοντας αλλήλους. Γι’ αυτό και η σημερινή κατάπτωση του πολιτισμού.
Χρόνια μιλάμε για την υποβάθμιση της Παιδείας σε όλα τα επίπεδα. Ακούει κανείς; Εκλογές είχαμε, πολλά δεν ακούσαμε για Παιδεία και Πολιτισμό. Πότε επιτέλους ένα σοβαρό κράτος θα στηρίξει αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα της σωστής δημόσιας εκπαίδευσης των μελλοντικών Ελλήνων πολιτών; Εκτός κι αν ηθελημένα προτιμούν πολίτες άβουλους, χωρίς γνώση και κρίση, έρμαια στα κελεύσματα των εκάστοτε κυβερνητών.

Διάλογος για την παιδεία Vs Κινητοποιήσεις η ΟΛΜΕ

Στο Ζάππειο ξεκινά από Δευτέρα ο διάλογος για την παιδεία σε …tabula rasa, όπως υποσχέθηκε ο υπουργός. Ο διάλογος θα περιλαμβάνει θέματα και για το δημοτικό και το γυμνάσιο. Στο πλαίσιο του διαλόγου για την αναμόρφωση του λυκείου τα θέματα που θα εξετάσει το Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΠΔΕ) είναι η αξιολόγηση επίδοσης μαθητών, η αξιοποίηση των βιβλιοθηκών και της εκπαιδευτικής τεχνολογίας, ο ανασχεδιασμός του αναλυτικού προγράμματος, τα σχολικά βιβλία, ο σχολικός χρόνος και η επιμόρφωση εκπαιδευτικών. Επίσης, θα γίνει διάλογος για το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ, ενώ θα γίνει συζήτηση για την αναμόρφωση των αναλυτικών προγραμμάτων στην υποχρεωτική εκπαίδευση (δημοτικό - γυμνάσιο).
Από τη μεριά της η ΟΛΜΕ μιλάει για «θέατρο διαλόγου» , που απειλεί με κινητοποιήσεις εντός των πανελλαδικών εξετάσεων. Θεωρεί ότι ο διάλογος είναι προσχηματικός διότι «η κυβέρνηση αποφάσισε μονομερώς τους όρους, τις συνθήκες και το επίπεδο της διαπραγμάτευσης».

Δεν είμαι και τόοοοσο φανατικός αυτών των «εθνικών διαλόγων» αλλ’ ούτε και πολύ αισιόδοξος για την τελική τους έκβαση. Το ‘χουμε δει το …έργο αυτό πολλάκις και σε διάφορες μορφές. Δεν εμπιστεύομαι κυρίως στη συμβολή των πολιτικών φορέων γιατί, σ’ αυτή την «ορχήστρα», ο καθένας θα φέρει το δικό του όργανο και θα παίζει στο δικό του ρυθμό. Το «μαέστρο» της …ορχήστρας πολλοί δεν τον εμπιστεύονται. Και τότε πώς θα προκύψει αρμονικό «ακουστικό» αποτέλεσμα;
Οι πανεπιστημιακοί, με …χαρά συμμετέχουν, γιατί πάντα ήθελαν να βάλουν στο …χέρι το θεσμό των εξετάσεων. Αν και ακούω και διαβάζω για κατάθεση προτάσεών τους που αφορούν, αφ’ ενός με την …παραμονή των εξετάσεων στο υπουργείο και αφ΄ ετέρου τη βούλησή τους είτε για συμμετοχή στον καθορισμό της εξεταστέας ύλης, είτε της επιλογής των κριτηρίων εισαγωγής, είτε του αριθμού εισακτέων. Κατανοητό και επιθυμητό μου ακούγεται. Και έρχομαι στην ΟΛΜΕ (δε λέω, στους καθηγητές, γιατί μου φαίνεται πως άλλο ΟΛΜΕ αι άλλο καθηγητές). Είναι θετική στάση αυτή, η άρνηση, η μη συμμετοχή; Δε θυμάμαι ποτέ την ΟΛΜΕ να είπε μια φορά ΝΑΙ ή να βρει κάτι θετικό σε οποιαδήποτε απόφαση οποιουδήποτε υπουργού Παιδείας. Η εκάστοτε ΟΛΜΕ είναι a priori απέναντι, αντίπαλος και εχθρός του υπουργού της Παιδείας. Θεωρείται μέγα συνδικαλιστικό επίτευγμα και απώτερος συνδικαλιστικός στόχο η ανατροπή του εκάστοτε υπουργού Παιδείας. Αντί να είναι δίπλα τους, να απαιτεί να είναι δίπλα τους ως σύμβουλός του, στέκεται απέναντι. Κάποτε, σε μια συζήτηση όπου συμμετείχαν και στρατιωτικοί, ένας από αυτούς –απόστρατος σήμερα- τόνιζε αυτό ακριβώς το σημείο. Πως θάπρεπε δλδ, τα γραφεία της ΟΛΜΕ να είναι στον ίδιο όροφο με το γραφείο του υπουργού και να λειτουργούν ως σύμβουλοι. Θάπρεπε να έχουν τον υπουργό σύμμαχο και όχι αντίπαλο. Και μας υπενθύμισε τη δική τους τακτική και τα εξ αυτής κέρδη και οφέλη για τους ίδιους. Μήπως, άδικο έχει; Ο εκάστοτε υπουργός Εθνικής Άμυνας, πάντοτε παίρνει το μέρος των υφιστάμενών του στρατιωτικών, όταν διεκδικούν ο,τιδήποτε.
Η ΟΛΜΕ, πρέπει να συμμετέχει στο διάλογο, ή στο «διάλογο», να καταθέσει απόψεις και όχι υπομνήματα, να αντιδράσει, να προσφέρει θετικά, να συνεισφέρει. Γιατί, αλίμονο, αν κάποιοι άλλοι αποφασίσουν για μας, για το …καλό μας. Εμείς βιώνουμε την εκπαιδευτική κατάσταση μαζί με τους μαθητές μας και τους γονείς μας και αλίμονο αν παραδίνουμε τον …φάκελο σε άλλους.

Απορία: οι γονείς, μέσω των φορέων τους, συμμετέχουν; Ρωτήθηκαν;

Ξεκίνησε ο διάλογος για την Παιδεία: το μονοπάτι αδιάβατο

Ποια νομίζετε πως ήταν η πρώτη -από τις πρώτες- κίνηση Ομπάμα, μετά την ορκωμοσία του; Με το «καλημέρα» εξαγγέλλει τη μεγαλύτερη αύξηση κονδυλίων για την παιδεία, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, γύρω στα 150 δις. δολάρια. Το επίκεντρο του σχεδίου -της μεταρρύθμισης Ομπάμα όπως θα την αποκαλούσαμε εδώ- είναι η ενίσχυση των φτωχών μαθητών, η διασφάλιση θέσεων δασκάλων, η ανέγερση νέων σχολείων, η δανειοδότηση σπουδαστών και άλλα. Και όλα αυτά, εν μέσω της χρηματοπιστωτικής κρίσης που μαστίζει ΚΑΙ τις ΗΠΑ. Και όλα αυτά έτσι, χωρίς διάλογο, χωρίς διαβουλεύσεις, χωρίς καν να συνεδριάσει το αμερικάνικο …ΕΣΥΠ και η αμερικάνικη ΟΛΜΕ. Έτσι …αυταρχικά, όπως …αρμόζει σε έναν πλανητάρχη!.

Ποια είναι η πρώτη κίνηση του νέου έλληνα υπουργού παιδείας; Απευθύνει πρόσκληση για διάλογο «εκ του μηδενός». «Σας καλώ όλους να συζητήσουμε χωρίς θέσφατα και ότι βγει» τους είπε ενώ ταυτόχρονα όρισε τον Γ. Μπαμπινιώτη, υπεύθυνο-πρόεδρο του διαλόγου. Αμέσως αρχίζουν τα …όργανα μεταξύ Μπαμπινιώτη- Βερέμη πριν ακόμη ο πρώτος αναλάβει και τυπικά τα καθήκοντα του προέδρου του Συμβουλίου ΠΔΕ που θα διεξάγει το διάλογο για τις αλλαγές στο Λύκειο και τις πανελλαδικές εξετάσεις. «Την ευθύνη του διαλόγου θα την έχει το ΕΣΥΠ κι εγώ είμαι πρόεδρος του ΕΣΥΠ. Εγώ είμαι ο Καραμανλής του ΕΣΥΠ και ο κ. Μπαμπινιώτης είναι ο υπουργός Παιδείας του ΕΣΥΠ», δηλώνει με έμφαση ο κος Βερεμής.

Ίσως κάποιοι να με θεωρήσουν Ομπαμικό ή φιλοαμερικάνο ή φαν των ΗΠΑ. Τίποτε απ’ όλα δεν είμαι. Απλά, κατάλαβα πως ενώ ο πρόεδρος των ΗΠΑ ξεκίνησε τη θητεία του με έργα, στην Ελλάδα στραβά ξεκίνησε ο περίφημος διάλογος για την παιδεία. Να προτιμήσω τον …αυταρχισμό του Ομπάμα ή την δημοκρατικότητα -ή ευελιξία, ή ευφυΐα ή απελπισία- του κου Σπηλιωτόπουλου;

Αλλά ακόμη κι έτσι, να δεχτούμε δηλαδή πως καλώς απεφάσισε ο υπουργός. Για να καταλήξουμε σε κάτι θετικό, θα πρέπει πρώτα να αποφασίσουμε αν θέλουμε πραγματικό διάλογο κι όχι παράλληλους μονολόγους ή την παράθεση θέσεων και εκθέσεων ιδεών από ορισμένους οι οποίοι πιστεύουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια ή αυτοχαρακτηρίζονται ως ερμηνευτές της πραγματικής βούλησης του λαού. Αρκετοί υποστηρίζουν πως, η κοινωνία είναι αυτή που κατευθύνει το επίπεδο της παιδείας μας και όχι το αντίθετο, όπως ενδεχομένως ορισμένοι να θεωρούν• ε, γι αυτό, έχουμε την παιδεία που μας αξίζει! Ας διαμορφώσουμε, πρώτα, το πρότυπο του «εκπαιδευμένου» ανθρώπου που θέλουμε για τη σύγχρονη εποχή, για να μη νομοθετούμε μετατρέποντας τα κοινωνικά μας χαρακτηριστικά σε εκπαιδευτικά συστήματα.

ΥΓ.1. Έχω και μια απορία. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση (νέος νόμος πλαίσιο κλπ) που διαφημίστηκε και ίσχυσε, πού βαδίζει; Έκανε τα πρώτα της βήματα; Εφαρμόζεται κατά γράμμα; Αξιολογείται; Έδωσε τη νέα πνοή που επαγγελλόταν στην Ανώτατη Εκπαίδευση;

ΥΓ.2. Γιατί δεν ευελπιστώ ούτε αυτή τη φορά πως θα προκύψει κάτι θετικό υπέρ της παιδείας; Διαβάστε παρακάτω, τα νέα τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ που θα λειτουργήσουν από το ακαδημαϊκό έτος 2009-2010 και κυρίως προσέξτε την κατανομή τους στην ελληνική περιφέρεια. Τμήματα αμφιβόλου υποδομής και επάρκειας ιδρύονται, φτάνει να …αναστηθεί οικονομικά η περιφέρεια. Κάθε χωριό και …ΤΕΙ, κάθε πόλη και …ΑΕΙ.
Ιδρύονται: Τμήμα Επιστήμης Τροφίμων και Διατροφής στη Λήμνο, Τμήμα Πολιτικών και Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων στην Κομοτηνή, ΤΕΙ Μαιευτικής στην Κοζάνη, Λογοθεραπείας στην Καλαμάτα, Αυτοματισμού στο Μεσολόγγι, Επιχειρησιακής Πληροφορικής στα Γρεβενά, Επιχειρηματικού Σχεδιασμού και Πληροφοριακών Συστημάτων στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, Εμπορίας και Διαφήμισης στην Αμαλιάδα, Διατροφής και Διαιτολογίας στην Καρδίτσα, Πολιτικών Δομικών Έργων στα Τρίκαλα, Τεχνολογίας Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών στη Λευκάδα, Προστασίας και Συντήρησης Πολιτισμικής Κληρονομιάς στη Ζάκυνθο, Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής-Διακόσμησης και Σχεδιασμού Αντικειμένων στις Σέρρες, Οινολογίας και Τεχνολογίας Ποτών στη Δράμα και Διοίκησης Συστημάτων Εφοδιασμού στα Γρεβενά.

Δύο από αυτά, ιδρύονται στην Κομοτηνή του πρώην υπουργού Παιδείας; Ω! ποία σύμπτωσις!

"Εκδημοκρατισμός" της παιδείας Vs Εκδημοκρατισμός της παιδείας

Με την παρούσα ανάρτησή μου δε θέλω να χαϊδέψω αυτιά, δε θέλω να κρυφτώ πίσω από το δάκτυλό μου. Θα μιλήσω σκληρά, ωμά, ψυχρά όπως τα ζω 20 περίπου χρόνια στο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Φυσικά έχω και θέλω πολλά να πω. Θα τα πω με …δόσεις, μην πάθω και τίποτε, στην κρίσιμη ηλικία που είμαι. Θα ξεκινήσω με τον περίφημο «εκδημοκρατισμό» της παιδείας (ξεπίτηδες μπαίνουν τα εισαγωγικά).

«Εκδημοκρατισμός» της παιδείας. Είναι ταυτισμένος με τη …βασική αρχή ότι στα παιδιά «όλα επιτρέπονται». Στο σχολείο δεν προετοιμάζονται οι νέοι να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν ως πολίτες, με την ενηλικίωσή τους. Στο σχολείο παραμυθιάζεται ο νέος ότι έχει κιόλας όλα τα προνόμια, όλα τα δικαιώματα, χωρίς την παραμικρή υποχρέωση, χωρίς την παραμικρή υπευθυνότητα.
Μια τέτοια πολιτική «εκδημοκρατισμού» χρόνια τώρα δεν διαμορφώνει πολίτες. Ετοιμάζει αντίπαλους, πολέμιους, καχύποπτους, αμφισβητίες, …αντιστασιακούς. Ο εχθρός παραμονεύει παντού. Είναι κάθε δημόσιο κτίριο -σχολικό ή πανεπιστημιακό-, οι δάσκαλοι (με εξαίρεση αυτούς των φροντιστηρίων!!), τα δωρεάν βιβλία, τα δημόσια μέσα μεταφοράς, οι τοίχοι που προσφέρονται για να εκφραστεί αυτή η …αντίσταση και …καταπίεση και τέλος τέλος ο κάθε αστυνομικός και άρα το συντεταγμένο κράτος.
Από το Δημοτικό κιόλας, η πολιτική αυτή, «ετοιμάζει» τα παιδιά στο να διεκδικούν δικαιώματα (που ίσως ακόμη δεν τους ανήκουν), τα μαθαίνει να συνδικαλίζονται (πολύ-κακό δεν είναι), να απαιτούν «εδώ και τώρα» και στη λογική του «άντρα θέλω, τώρα τον εθέλω». Κακό αυτό; Μα φυσικά όχι. Αλλά το κάνουν με μεθόδους ωμού εκβιασμού: με βίαιες πράξεις απέναντι σε άλλους συμμαθητές τους, με καταλήψεις των χώρων της σχολικής τους ζωής, με βανδαλισμούς, με βάναυση συμπεριφορά απέναντι στον δάσκαλο -και στον γονιό ίσως. Δεν ξέρουν τι θα πει σχολική Κοινότητα, σχολικός Κανονισμός, σχολική Υποχρέωση αλλά ξέρουν το Μαθητικό Κίνημα, τη διεκδίκηση, τη στράτευση –με τη μορφή αγέλης- στις κινητοποιήσεις. Γιατί, δεν τους μιλήσαμε ποτέ για τη χαρά της συμμετοχής, της εποικοδομητικής κριτικής, της αρχής της πλειοψηφίας, της ευγενούς άμιλλας, του ανιδιοτελούς συναγωνισμού –και ανταγωνισμού- και γενικότερα των καλών σχέσεων κοινωνίας. Δημοκρατία για τον μαθητόκοσμο στην Ελλάδα σημαίνει χαβαλές ή διασκέδαση, ασυδοσία ή ασυνειδησία, κοπάνα ή αποχή, αποκλεισμός ή κατάληψη. Για τα παιδιά μας …όλα επιτρέπονται.
Πανηγυρίσαμε το …αντιδημοκρατικό της ομοιόμορφης ενδυμασίας των μαθητών. Η ομοιόμορφη στολή, είπαμε, θυμίζει άλλες εποχές, δύσκολες και σκληρές για την Ελλάδα. Θελήσαμε την …ενδυματολογική απελευθέρωση των παιδιών. Αλλά αυτή μεταφράστηκε αμέσως σε σκληρό ανταγωνισμό επίδειξης «σινιέ» ρουχισμού και υπόδησης, έξαλλων κομμώσεων, πληθωρικού μακιγιάζ των κοριτσιών, «πανκ» αμφιέσεων και χτενισμάτων των αγοριών, άφθονων χαλκάδων σε αυτιά, μύτες και χείλη – όλα αυτά μέσα στο σχολείο. Είναι κακό αυτό; Μα φυσικά …ναι. Ρωτήστε παιδιά που δεν έχουν να αγοράσουν τα ακριβά Nike, τις φόρμες Adidas, τις σάκες Jumbo και τα κάθε λογής προϊόντα φίρμας. Ρωτήστε τους γονείς των παιδιών αυτών που δεν έχουν να τους τα αγοράσουν. Μήπως λιγότερο δημοκρατικά είναι τα ιδιωτικά σχολεία τα οποία επιμένουν στην ομοιόμορφη ενδυμασία; Λιγότερο δημοκρατικοί είναι αυτοί κάτω στην Κύπρο, που ακόμα φοράν τη μαθητική ποδιά; Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με μαθητές λυκείων κυπριακών σχολείων και πουθενά δεν είδα την απέχθειά τους στη σχολική φούστα και την ομοιόμορφη στολή, τουναντίον δήλωσαν την προτίμησή τους σ’ αυτήν μιας και τους απάλλασσε από την έγνοια της αναζήτησης του κατάλληλου …σχολικού φορέματος. Μη βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε μιλιταριστή, συντηρητικό, αναχρονιστικό και άλλα …κοσμητικά επίθετα. Απλά κουβεντιάστε με παιδιά φτωχών οικογενειών ή μεταναστών -που δεν έχουν να αγοράσουν φιρμάτα ρούχα και παπούτσια, ακόμα και τετράδια- πείτε τους για τα παλιά χρόνια με τις ομοιόμορφες στολές, ακούστε την άποψή τους επ’ αυτού και θα συγκλονιστείτε.
Εννιά χρόνια η υποχρεωτική εκπαίδευσης και όλοι οι μαθητές προάγονται –και θεωρείται αυτονόητο-, κανένας δε επαναλαμβάνει μια τάξη. Εκτός κι αν το θελήσει ο ίδιος (συνήθως λόγω ελλιπούς ή ανεπαρκούς φοίτησης). Ο θεσμός της βαθμολογίας, της γραπτής δοκιμασίας και των μετεξεταστέων, κατάντησαν τυπικά, μην πω γραφικά. Τα παιδιά μαθαίνουν να τα περιφρονούν. Φτάνουν στο γυμνάσιο, το τελειώνουν και πολλοί μαθητές δεν ξέρουν τις στοιχειώδεις αριθμητικές πράξεις ακόμα και να ορθογραφήσουν το όνομά τους. Τελειώνουν το Λύκειο και πολλοί δεν γνωρίζουν καν τα βασικά. Φτάνουν στο πανεπιστήμιο και εκεί …σκαλώνουν. Χρειάζονται τη βοήθεια …φροντιστηρίων επί πληρωμή. Δυσκολεύονται να συντάξουν ένα έγγραφο. Οι προϊστάμενοι δημόσιων υπηρεσιών μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Λειτουργικός αναλφαβητισμός ονομάζεται, αν δεν κάνω λάθος.
Από την Α’ λυκείου, τα παιδιά καταλήγουν ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσουν, επιδίδονται στα μαθήματα της συγκεκριμένης κατεύθυνσης αγνοώντας όλα τα υπόλοιπα -της Γενικής Παιδείας- και απαιτούν την ανοχή αυτής της κατάστασης από τους καθηγητές τους. Συνάμα, παρέα και με τους γονείς, διεκδικούν απαιτητικά την υψηλή βαθμολογία στο σύνολο των μαθημάτων. Η ήσσονα προσπάθεια, καλλιεργείται από τα μικράτα. Το «ορθολογιστικό», το «χρησιμοθηρικό» και η βαθμοθηρία σε πρώτο πλάνο. Στοχεύουν απευθείας στις Εισαγωγικές Εξετάσεις, Η ενδιάμεση διαδικασία δεν τους απασχολεί. Την προσπερνούν. Αυτή όλη η κατάσταση που επικρατεί στα Λύκεια, είναι δεδομένη, θεωρείται αυτονόητη, κατάντησε …θεσμός. Είναι «δημοκρατική» κατάκτηση, «δημοκρατικό» δικαίωμα. Κανείς δεν ενδιαφέρεται, από την εκάστοτε κυβέρνηση (το ΥΠΕΠΘ και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) μέχρι και τον τελευταίο κρίκο, το σχολείο (καθηγητές, μαθητές). Δείτε την εξαγγελία για …Διάλογο για την Παιδεία και τις προτάσεις Βερέμη· το πρώτο θέμα είναι το Εξεταστικό.
Γι αυτό, δεν περιμένω να …ξεφυτρώσει κάτι καινούριο από τον επικείμενο (ν-ιοστό) διάλογο για την Παιδεία. Απογοητευμένος σας ακούγομαι; Ναι, σίγουρα είμαι; Αλλά ακόμα δεν έχω παραδοθεί και μαζί με μένα -αναφέρομαι ΜΟΝΟ στο δικό μου λύκειο- πολλοί άλλοι δεν σκοπεύουμε να παραδοθούμε. Ακόμη...

'Ηδη, εγώ , από ετούτο εδώ το ...βήμα, ξεκίνησα το ...διάλογό μου -μιας και συμμετέχετε όσοι θέλετε με σχόλια- για την παιδεία από ...μηδενική βάση. Tabula rasa. Θα επανέλθω, οσον ούπω!

«Σοφοί» για τα αναλυτικά προγράμματα

Επιτροπή «σοφών» θα συγκροτήσει ο υπ. Παιδείας, προκειμένου να διαμορφώσει προτάσεις για τα αναλυτικά προγράμματα. Για τη συγκρότηση της Επιτροπής «σοφών» έχει καλέσει να συμμετέχουν διάφοροι ακαδημαϊκοί επιστήμονες, οι οποίοι κατά καιρούς συμμετείχαν σε όλες τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που έχουν επιχειρηθεί από τη μεταπολίτευση. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει δεύτερο επίπεδο διαλόγου για τα αναλυτικά προγράμματα που θα αφορά τους μάχιμους εκπαιδευτικούς που ο καθένας και η καθεμιά θα ρωτηθούν για τις απόψεις τους σχετικά με το αναλυτικό πρόγραμμα που διδάσκουν στην τάξη. «Θα ξεκινήσουμε από το νηπιαγωγείο και θα έχουμε ως βάση του διαλόγου το υφιστάμενο αναλυτικό πρόγραμμα και το υφιστάμενο διδακτικό ή εποπτικό υλικό, το οποίο θα εξετάζεται αν χρειάζεται συμπλήρωση ή αντικατάσταση», είπε ο υπ. Παιδείας.

Ωχ! Γιατί τρομάζω όταν ακούω λέξεις όπως "επιτροπή σοφών", "αναλυτικό πρόγραμμα", "μεταρρύθμιση", "επίπεδα διαλόγου" και άλλα παρόμοια; Διότι, ο/η εκάστοτε υπουργός Παιδείας έχει βάλει "στόχο", αμέτι μουχαμέτι, να αφήσουν το ...στίγμα του με μια "μεταρρύθμιση" την οποία θα ...ξαναμεταρρυθμίση ο/η επόμενος/η υπουργός. Και η Παιδεία θα συνεχίσει να ...παιδεύεται από δαύτους και θα πνέει τα λοίσθια.

Έκαψαν τις κάλπες στις εκλογές των εκπαιδευτικών

Επί του Πιεστηρίου:

Πανικός επικράτησε το μεσημέρι στο 4ο Γυμνάσιο Λαρίσης, όταν την ώρα που οι καθηγητές προσέρχονταν αμέριμνοι στις κάλπες που είχαν στηθεί στο σχολείο για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα για την ανάδειξη των αιρετών στο ΚΥΣΔΕ , άγνωστοι εισήλθαν στο χώρο και πέταξαν μολότωφ.

Ακολούθησε αναστάτωση, ενώ αμέσως ειδοποιήθηκε η Πυροσβεστική Υπηρεσία η οποία και έσβησε τη φωτιά. Αποτέλεσμα της εμπρηστικής επίθεσης ήταν καταστραφούν ολοσχερώς οι κάλπες. Στη συνέχεια στήθηκαν άλλες κάλπες σε γειτονικό σχολείο, όπου συνεχίστηκε ομαλά η εκλογική διαδικασία.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: esos.gr