Ακόμα ένα "όχι" της ΟΛΜΕ

Να μη συμμετάσχουν στη διαδικασία αυτοαξιολόγησης των σχολικών μονάδων καλεί τους Συλλόγους η ΟΛΜΕ και καταγγέλλει πως «αυτή η λογική και πρακτική θα οδηγήσει ευθέως στη διαφοροποίηση και την κατηγοριοποίηση των σχολείων μας».

Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΟΛΜΕ έχει ως εξής:

"Με την πρόσφατη εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας για την «αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας» γίνεται προσπάθεια να θεσμοθετηθεί η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου «σε πρώτη φάση ως εσωτερική διαδικασία».

Η διατύπωση αυτή αφήνει σαφώς να εννοηθεί πως θα ακολουθήσει η θεσμοθέτηση της εξωτερικής αξιολόγησης. Τα κριτήρια της αυτοαξιολόγησης που ή ίδια η εγκύκλιος θέτει συνδέονται με την υλικοτεχνική υποδομή και την εξεύρεση πόρων από το ίδιο το σχολείο, την απώλεια διδακτικών ωρών, τις επιδόσεις των μαθητών κ.λπ. Επιχειρείται να μετατεθούν όλες οι ευθύνες της εκπαιδευτικής πολιτικής και της υποχρηματοδότησης της εκπαίδευσης στη σχολική μονάδα και τους εκπαιδευτικούς.

Αυτή η λογική και πρακτική θα οδηγήσει ευθέως στη διαφοροποίηση και την κατηγοριοποίηση των σχολείων μας. Ανάλογες εξελίξεις έχουν συμβεί και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ, όπου με τη δημοσιοποίηση των πινάκων αξιολόγησης διευρύνθηκε το χάσμα ανάμεσα στις σχολικές μονάδες.

Η «αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας» έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία όχι μόνο δεν στηρίζεται ο εκπαιδευτικός και το έργο του, αλλά δέχεται συνεχή κτυπήματα στα εργασιακό του καθεστώς.

Σε μια περίοδο που οι επιχειρούμενες αλλαγές, επιδιώκουν να συνδέσουν το «νέο σχολείο» με τη νέα αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης (σχέδιο Καλλικράτης), να κατακερματίσουν τον όποιο ενιαίο χαρακτήρα της Παιδείας έχει απομείνει και να διαμορφώσουν εργασιακές σχέσεις συμβατές με το «αποκεντρωμένο σχολείο».

Σε μια περίοδο όπου το Υπ. Παιδείας με το σύνθημα «πρώτα ο μαθητής» επιχειρεί να φέρει σε αντιπαράθεση τον εκπαιδευτικό ως εργαζόμενο και επιστήμονα με τον μαθητή, ενώ είναι γνωστό πως, αν δεν στηριχτεί πολύπλευρα στο έργο του ο εκπαιδευτικός (επιστημονικά, εργασιακά, οικονομικά), δεν μπορεί να υπάρξει βελτίωση στο εκπαιδευτικό σύστημα".

Από τότε που ...θυμάμαι την ΟΛΜΕ, ένα "όχι" την συνοδεύει σε ό,τι αλλαγή προτείνει ο εκάστοτε υπουργός της Παιδείας. Αν ψάξει κανείς τα "ναι", είναι ζήτημα αν θα βρει, έτσι για την εξαίρεση του κανόνα. Θαρρείς πως αυτή η ομοσπονδία έχει δημιουργηθεί για να είναι μονίμως απέναντι από τον υπουργό. Αντί να είναι ο βασικός του σύμβουλος, είναι ο βασικός του αντίπαλος. Πολεμάει τα πάντα, αντιστέκεται σε όλα, αντιδρά σε κάθετι, τα μηδενίζει όλα. Γι αυτό, ίσως, και οι ...."επιτυχίες" της στα συνδικαλιστικά θέματα, στη συμμετοχή καιτ ην αποδοχή της από τους καθηγητές, τους οποίους υποτίθεται πως εκφράζει!

Διάλογος για την παιδεία Vs Κινητοποιήσεις η ΟΛΜΕ

Στο Ζάππειο ξεκινά από Δευτέρα ο διάλογος για την παιδεία σε …tabula rasa, όπως υποσχέθηκε ο υπουργός. Ο διάλογος θα περιλαμβάνει θέματα και για το δημοτικό και το γυμνάσιο. Στο πλαίσιο του διαλόγου για την αναμόρφωση του λυκείου τα θέματα που θα εξετάσει το Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΠΔΕ) είναι η αξιολόγηση επίδοσης μαθητών, η αξιοποίηση των βιβλιοθηκών και της εκπαιδευτικής τεχνολογίας, ο ανασχεδιασμός του αναλυτικού προγράμματος, τα σχολικά βιβλία, ο σχολικός χρόνος και η επιμόρφωση εκπαιδευτικών. Επίσης, θα γίνει διάλογος για το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ, ενώ θα γίνει συζήτηση για την αναμόρφωση των αναλυτικών προγραμμάτων στην υποχρεωτική εκπαίδευση (δημοτικό - γυμνάσιο).
Από τη μεριά της η ΟΛΜΕ μιλάει για «θέατρο διαλόγου» , που απειλεί με κινητοποιήσεις εντός των πανελλαδικών εξετάσεων. Θεωρεί ότι ο διάλογος είναι προσχηματικός διότι «η κυβέρνηση αποφάσισε μονομερώς τους όρους, τις συνθήκες και το επίπεδο της διαπραγμάτευσης».

Δεν είμαι και τόοοοσο φανατικός αυτών των «εθνικών διαλόγων» αλλ’ ούτε και πολύ αισιόδοξος για την τελική τους έκβαση. Το ‘χουμε δει το …έργο αυτό πολλάκις και σε διάφορες μορφές. Δεν εμπιστεύομαι κυρίως στη συμβολή των πολιτικών φορέων γιατί, σ’ αυτή την «ορχήστρα», ο καθένας θα φέρει το δικό του όργανο και θα παίζει στο δικό του ρυθμό. Το «μαέστρο» της …ορχήστρας πολλοί δεν τον εμπιστεύονται. Και τότε πώς θα προκύψει αρμονικό «ακουστικό» αποτέλεσμα;
Οι πανεπιστημιακοί, με …χαρά συμμετέχουν, γιατί πάντα ήθελαν να βάλουν στο …χέρι το θεσμό των εξετάσεων. Αν και ακούω και διαβάζω για κατάθεση προτάσεών τους που αφορούν, αφ’ ενός με την …παραμονή των εξετάσεων στο υπουργείο και αφ΄ ετέρου τη βούλησή τους είτε για συμμετοχή στον καθορισμό της εξεταστέας ύλης, είτε της επιλογής των κριτηρίων εισαγωγής, είτε του αριθμού εισακτέων. Κατανοητό και επιθυμητό μου ακούγεται. Και έρχομαι στην ΟΛΜΕ (δε λέω, στους καθηγητές, γιατί μου φαίνεται πως άλλο ΟΛΜΕ αι άλλο καθηγητές). Είναι θετική στάση αυτή, η άρνηση, η μη συμμετοχή; Δε θυμάμαι ποτέ την ΟΛΜΕ να είπε μια φορά ΝΑΙ ή να βρει κάτι θετικό σε οποιαδήποτε απόφαση οποιουδήποτε υπουργού Παιδείας. Η εκάστοτε ΟΛΜΕ είναι a priori απέναντι, αντίπαλος και εχθρός του υπουργού της Παιδείας. Θεωρείται μέγα συνδικαλιστικό επίτευγμα και απώτερος συνδικαλιστικός στόχο η ανατροπή του εκάστοτε υπουργού Παιδείας. Αντί να είναι δίπλα τους, να απαιτεί να είναι δίπλα τους ως σύμβουλός του, στέκεται απέναντι. Κάποτε, σε μια συζήτηση όπου συμμετείχαν και στρατιωτικοί, ένας από αυτούς –απόστρατος σήμερα- τόνιζε αυτό ακριβώς το σημείο. Πως θάπρεπε δλδ, τα γραφεία της ΟΛΜΕ να είναι στον ίδιο όροφο με το γραφείο του υπουργού και να λειτουργούν ως σύμβουλοι. Θάπρεπε να έχουν τον υπουργό σύμμαχο και όχι αντίπαλο. Και μας υπενθύμισε τη δική τους τακτική και τα εξ αυτής κέρδη και οφέλη για τους ίδιους. Μήπως, άδικο έχει; Ο εκάστοτε υπουργός Εθνικής Άμυνας, πάντοτε παίρνει το μέρος των υφιστάμενών του στρατιωτικών, όταν διεκδικούν ο,τιδήποτε.
Η ΟΛΜΕ, πρέπει να συμμετέχει στο διάλογο, ή στο «διάλογο», να καταθέσει απόψεις και όχι υπομνήματα, να αντιδράσει, να προσφέρει θετικά, να συνεισφέρει. Γιατί, αλίμονο, αν κάποιοι άλλοι αποφασίσουν για μας, για το …καλό μας. Εμείς βιώνουμε την εκπαιδευτική κατάσταση μαζί με τους μαθητές μας και τους γονείς μας και αλίμονο αν παραδίνουμε τον …φάκελο σε άλλους.

Απορία: οι γονείς, μέσω των φορέων τους, συμμετέχουν; Ρωτήθηκαν;

Σε τι μας είναι χρήσιμη η ΕΛΜΕ;

Εδώ και 3-4 χρόνια δεν εκτελώ τις υποχρεώσεις μου απέναντι στην ΕΛΜΕ Λάρισας, τον συνδικαλιστικό φορέα που με …εκπροσωπεί· ή που υποχρέωση έχει να με εκπροσωπεί. Δεν πληρώνω την εισφορά που απαίτησαν τότε να μου παρακρατείται από το μισθό μου, οπότε δε δικαιούμαι να συμμετέχω στις πολλές, τακτικές και πολυποίκιλες δραστηριότητές της, την εξής μία: τις εκλογές. Α ναι, και τις απεργίες. Γιατί, στις άλλες, τις Συνελεύσεις και τις ψηφοφορίες για απεργίες, ούτε καν αυτοί που είναι οικονομικά τακτοποιημένοι δεν συμμετέχουν. Ούτε καν αυτοί που δηλώνουν υποψήφιοι στα ψηφοδέλτια, που αν μαζευόντουσαν θα ήταν πάνω από 200. Η ΕΛΜΕ Λάρισας αριθμεί γύρω στα 2.800 μέλη και συμμετέχουν σε συνελεύσεις πάνω-κάτω 50. Τις ρίζες του κακού, οι κομματικοί και παραταξιακοί δεν νοιάζονται να βρουν. ‘Η μάλλον, για να είμαι ακριβής, τις γνωρίζουν αλλά δεν τους ακουμπούν, δεν νοιάζονται γι αυτές. Τους ενδιαφέρει, πρωτίστως, ο εαυτός τους και η συνδικαλιστική …ανέλιξή τους. Και μετά βλέπουμε. Γιατί, πολλαπλά είναι τα παραδείγματα συνδικαλιστών ή συνδικαλιζόμενων που ο απώτερος σκοπός τους δεν ήταν η εκπροσώπηση των συναδέλφων τους αλλά το προσωπικό όφελος. Μέχρι και βουλευτές …κατάντησαν, ορισμένοι από αυτούς.

Θέλω, για να είμαι ειλικρινής, να συμμετέχω στις εκλογές ανάδειξης του συνδικαλιστικού μου φορέα. Αλλά θέλω με έναν άλλο τρόπο. Μέσα από μια λίστα, ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο, να επιλέξω τους καταλληλότερους, αυτούς που νομίζω πως θα βοηθήσουν τον κλάδο. Γιατί υπάρχουν και αυτοί, να μην τα ισοπεδώσουμε όλα. Πώς θα γίνει λοιπόν, όταν καλούμαι να διαλέξω από ένα ψηφοδέλτιο έναν άξιο, αλλά μαζί με αυτόν, αν το ψηφοδέλτιο επικρατήσει, θα εκλέγει και ο ανάξιος -γιατί υπάρχουν και αυτοί, να μην τους εξομοιώνουμε όλους;

Τώρα που το σκέφτομαι …μετεκλογικά, σε τι μας είναι χρήσιμη η ΕΛΜΕ και η ΟΛΜΕ; Αφού, προκειμένου για απόσπαση, βελτίωση ή μετάθεση, χρειάζεται κανείς να συμπληρώσει τη σχετική αίτηση, να προστρέξει -αν δεν είναι τόσο …καθαρά τα πράγματα- σε γραφείο βουλευτή και το Υπηρεσιακό Συμβούλιο θα …κρίνει, συνήθως θετικά. Ο συμπολιτευόμενος αιρετός θα συγκατανεύσει, ενδεχομένως κουνώντας το κεφάλι, ενώ ο αντιπολιτευόμενος, θα μειοψηφήσει καταγγέλλοντας. Αφού, προκειμένου να πάρουμε δεδουλευμένα, αναδρομικά ή κάποια αύξηση, δεν έχουμε παρά να κάνουμε μια δικαστική Αγωγή κατά του δημοσίου, να καταβάλουμε ή προκαταβάλουμε σε κάποιο δικηγορικό γραφείο και να αναμένουμε τη θετική απόφαση του δικαστηρίου. Και μαζί με μας, να κερδίσουν και όοοολοι οι υπόλοιποι καθηγητές, άσχετα από τον αν έκαναν ή όχι αγωγή.
Σε τι χρειάζεται η ΟΛΜΕ παρά μόνο σαν «συνομιλητής» του υπουργού ή σαν καταγγελτικός μηχανισμός με μονίμως ή σχεδόν μονίμως, αρνητικές θέσεις. Πάντα έτοιμη, η ΟΛΜΕ, για «αγωνιστικές» κινητοποιήσεις με κυβερνητικούς και αντιπολιτευόμενους να συμμετέχουν ή να αντιδρούν. Και ενώ ο κλάδος δεν ακολουθεί, ή ακολουθεί σε πολύ πολύ μικρά ποσοστά, αυτοί …επιμένουν να κατεβάζουν ολόκληρο κλάδο σε, εκ των πραγμάτων, κλαδικές ήττες που κόστισαν και κοστίζουν ακόμη.

Τελικά, κατέληξα στο συμπέρασμα. Δε μου χρειάζεται καμία ΕΛΜΕ. Τα καταφέρνω και μόνος.

ΥΓ. Την προηγούμενη των εκλογών ήμουν σε κοινωνική εκδήλωση, στα ...μπουζούκια. Ενώ, την ημέρα των εκλογών, πήγα σ' ένα επαρχιακό γήπεδο να παρακολουθήσω ποδοσφαιρικό αγώνα. Συνηθίζεται βλέπετε!

Οι καθηγητές καταψήφισαν πρόταση της ΟΛΜΕ

Καταψηφίστηκε, όπως αναμενόταν, η πρόταση της ΟΛΜΕ για τη διεξαγωγή πενθήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιακών κινητοποιήσεων του κλάδου από την 1η Δεκεμβρίου.
Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης των προέδρων όλων των ΕΛΜΕ της χώρας σε κεντρικό ξενοδοχείο της πρωτεύουσας, όπου μεταφέρθηκαν όλες οι αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων των εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ανά την επικράτεια, καταδείχθηκε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ΕΛΜΕ απέρριψαν την πρόταση της ΟΛΜΕ, όχι γιατί διαφωνούσαν με το διεκδικητικό πλαίσιο της ομοσπονδίας αλλά με την πολυήμερη κινητοποίηση την οποία δεν αντέχει ο οικογενειακός προγραμματισμός του εκπαιδευτικού.
Στην ίδια συνεδρίαση κατατέθηκαν ορισμένες εναλλακτικές προτάσεις από συγκεκριμένες ΕΛΜΕ της χώρας… αλλά δεν υπήρξε τελική απόφαση της ΟΛΜΕ, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες αναμένεται να επανέλθει εντός δύο εβδομάδων με νέα πρόταση απεργιακών κινητοποιήσεων προς τις γενικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ όλης της χώρας.

Συμπέρασμα: Το κεφάλι μπορεί να μην έχει μυαλό και να βρωμάει αλλά τουλάχιστον το υπόλοιπο ψάρι –η βάση δηλαδή- έχει μυαλό, σκέφτεται και ώριμα αποφασίζει.

Οι άνθρωποι βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου

Την Πέμπτη που μας πέρασε πήγα στη ΓΣ της ΕΛΜΕ Λάρισας που σκοπό είχε την ψήφιση ή καταψήφιση της εισήγησης της ΟΛΜΕ. Μια πρόταση για την πραγματοποίηση απεργίας διαρκείας από τη 1 Δεκέμβρη 2008 με τη μορφή των 5νθήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιακών κινητοποιήσεων.
Η ΓΣ ξεκίνησε με 15 άτομα, (αργότερα αυξήθηκε ο αριθμός σε 50-60) και 3 στο πάνελ. Ο ένας ήταν ο Ειδικός Γραμματέας της ΟΛΜΕ, κλασσικός και βέρος συνδικαλιστής, πολιτικάντης. Εκκολαπτόμενος …πολιτικός. Ξύλινη γλώσσα, χοντρά αλλά κούφια λόγια, αοριστολογίες, αποφυγή παγίδων. Ατσαλάκωτος ο κος Ειδικός

Για να δούμε κάποια από τα αιτήματα …μας.

«Να καταργηθεί ο κλειστός αριθμός εισακτέων για την πρόσβαση στην τριτοβάθμια Εκπαίδευση και η βάση του «10». - Να ανοίξουν τα Πανεπιστήμια σε όλα τα παιδιά». Για να έχουν κι αυτά τα παιδιά τη δυνατότητα να ανέβουν πνευματικά ή για να κατεβάσουν το επίπεδο των πανεπιστημίων; Αυτά τα παιδιά, σίγουρα κάπου αλλού τα καταφέρνουν καλύτερα. Ε, σ’ αυτό το …κάτι άλλο πρέπει να επικεντρωθούμε, να τους βοηθήσουμε να το αναπτύξουν και να το μάθουν καλύτερα.
«Όχι στην αξιολόγηση - χειραγώγηση των εκπαιδευτικών». Πολλοί λένε πως οι καθηγητές είναι ο μόνος κλάδος ο οποίος δεν αξιολογείται. Ίσως αυτό να είναι λάθος μιας και καθημερινά μας αξιολογούν οι μαθητές μας και κατά συνέπεια και οι γονείς τους. Αλλά και μια υπηρεσιακή αξιολόγηση κακό δε θα έκανε στον κλάδο. Αν σκεφτούμε και τις αξιολογήσεις -ή «αξιολογήσεις»- στις οποίες υπόκεινται οι άλλοι κλάδοι, δε βλέπω κανένα πρόβλημα.

Φυσικά είναι και άλλα αιτήματα. Αιχμής και σοβαρά, όπως η άμεση αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 5% τουλάχιστον του ΑΕΠ, η Σταθερή και μόνιμη εργασία στην εκπαίδευση – Κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς μας, Πλήρης σύνταξη με 30 χρόνια εργασίας κ.ά.

Ο κλάδος, τα τελευταία χρόνια έχει απαξιώσει με την στάση του τους συνδικαλιστές και ιδιαίτερα τον κυβερνητικό συνδικαλισμό. Οι οποίοι συνδικαλιστές, παχύδερμοι όντες, είτε δεν το αντιλαμβάνονται είτε παίζουν το δικό τους παιχνίδι. Αυτό της εξυπηρέτησης των κομμάτων στα οποία ανήκουν ή και της προσωπικής τους επιδίωξης. Της κομματικής αναρρίχησης. Σ’ ένα κόσμο που σήμερα, άσχετα από τις αιτίες, υποφέρει οικονομικά από την επέλαση αυτής της κρίσης, ζητούν από εμάς να απεργήσουμε και να …ενισχύσουμε τον κρατικό κορβανά. Η διαφαινόμενη αποτυχία αυτής της απεργίας δεν τους απασχολεί. Ποτέ δεν τους απασχολούσε. Γι αυτό μας έσερναν και παλιότερα σε παρόμοιες απεργίες με αποτέλεσμα ο κλάδος να …φάει γερούς μπάτσους, να γονατίσει και να μην μπορέσει από τότε να ξανασηκωθεί.
Οι καθηγητές δεν «υπακούουν» στις αποφάσεις της ΟΛΜΕ και η ΟΛΜΕ κωφεύει. Δεν έμαθε να ελίσσεται. Δεν έχει φαντασία στις επιλογές και τις προτάσεις της. Κι ενώ υπάρχουν και άλλοι τρόποι αντίδρασης και επανάστασης, περισσότερο ανέξοδοι για τους συναδέλφους αλλά και πιο πιεστικοί για τις κυβερνήσεις, αυτοί επιμένουν στις απεργίες. Για να μετράμε στο τέλος μονοψήφια ποσοστά συμμετοχής. Και να δίνουν το δικαίωμα στους εκάστοτε Υπουργούς Παιδείας να πανηγυρίζουν για τους «σώφρονες καθηγητές οποίοι δεν σύρονται από τις επιλογές της άφρονος συνδικαλιστικής ηγεσίας τους».

Κύριοι κύριοι της ΟΛΜΕ, ξυπνήστε και ακούστε τον κλάδο. Σας γυρίζουμε τις πλάτες κι εσείς χαμπάρια δεν παίρνετε. Σας φτύνουμε κι εσείς ανοίγετε ομπρέλες. Σας βρίζουμε κι εσείς χαμογελάτε και τα θεωρείτε κολακείες. Φυσικά η δικιά σας ύπαρξη οφείλετε στη δική μας συνδρομή. Εμείς σας αναδεικνύουμε κι εμείς θα πρέπει να κτυπήσουμε το κεφάλι στον τοίχο. Αλλά κάποτε θα το καταλάβουμε και τότε θα φάτε τα μούτρα σας.