Διάλογος για την παιδεία Vs Κινητοποιήσεις η ΟΛΜΕ

Στο Ζάππειο ξεκινά από Δευτέρα ο διάλογος για την παιδεία σε …tabula rasa, όπως υποσχέθηκε ο υπουργός. Ο διάλογος θα περιλαμβάνει θέματα και για το δημοτικό και το γυμνάσιο. Στο πλαίσιο του διαλόγου για την αναμόρφωση του λυκείου τα θέματα που θα εξετάσει το Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΠΔΕ) είναι η αξιολόγηση επίδοσης μαθητών, η αξιοποίηση των βιβλιοθηκών και της εκπαιδευτικής τεχνολογίας, ο ανασχεδιασμός του αναλυτικού προγράμματος, τα σχολικά βιβλία, ο σχολικός χρόνος και η επιμόρφωση εκπαιδευτικών. Επίσης, θα γίνει διάλογος για το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ, ενώ θα γίνει συζήτηση για την αναμόρφωση των αναλυτικών προγραμμάτων στην υποχρεωτική εκπαίδευση (δημοτικό - γυμνάσιο).
Από τη μεριά της η ΟΛΜΕ μιλάει για «θέατρο διαλόγου» , που απειλεί με κινητοποιήσεις εντός των πανελλαδικών εξετάσεων. Θεωρεί ότι ο διάλογος είναι προσχηματικός διότι «η κυβέρνηση αποφάσισε μονομερώς τους όρους, τις συνθήκες και το επίπεδο της διαπραγμάτευσης».

Δεν είμαι και τόοοοσο φανατικός αυτών των «εθνικών διαλόγων» αλλ’ ούτε και πολύ αισιόδοξος για την τελική τους έκβαση. Το ‘χουμε δει το …έργο αυτό πολλάκις και σε διάφορες μορφές. Δεν εμπιστεύομαι κυρίως στη συμβολή των πολιτικών φορέων γιατί, σ’ αυτή την «ορχήστρα», ο καθένας θα φέρει το δικό του όργανο και θα παίζει στο δικό του ρυθμό. Το «μαέστρο» της …ορχήστρας πολλοί δεν τον εμπιστεύονται. Και τότε πώς θα προκύψει αρμονικό «ακουστικό» αποτέλεσμα;
Οι πανεπιστημιακοί, με …χαρά συμμετέχουν, γιατί πάντα ήθελαν να βάλουν στο …χέρι το θεσμό των εξετάσεων. Αν και ακούω και διαβάζω για κατάθεση προτάσεών τους που αφορούν, αφ’ ενός με την …παραμονή των εξετάσεων στο υπουργείο και αφ΄ ετέρου τη βούλησή τους είτε για συμμετοχή στον καθορισμό της εξεταστέας ύλης, είτε της επιλογής των κριτηρίων εισαγωγής, είτε του αριθμού εισακτέων. Κατανοητό και επιθυμητό μου ακούγεται. Και έρχομαι στην ΟΛΜΕ (δε λέω, στους καθηγητές, γιατί μου φαίνεται πως άλλο ΟΛΜΕ αι άλλο καθηγητές). Είναι θετική στάση αυτή, η άρνηση, η μη συμμετοχή; Δε θυμάμαι ποτέ την ΟΛΜΕ να είπε μια φορά ΝΑΙ ή να βρει κάτι θετικό σε οποιαδήποτε απόφαση οποιουδήποτε υπουργού Παιδείας. Η εκάστοτε ΟΛΜΕ είναι a priori απέναντι, αντίπαλος και εχθρός του υπουργού της Παιδείας. Θεωρείται μέγα συνδικαλιστικό επίτευγμα και απώτερος συνδικαλιστικός στόχο η ανατροπή του εκάστοτε υπουργού Παιδείας. Αντί να είναι δίπλα τους, να απαιτεί να είναι δίπλα τους ως σύμβουλός του, στέκεται απέναντι. Κάποτε, σε μια συζήτηση όπου συμμετείχαν και στρατιωτικοί, ένας από αυτούς –απόστρατος σήμερα- τόνιζε αυτό ακριβώς το σημείο. Πως θάπρεπε δλδ, τα γραφεία της ΟΛΜΕ να είναι στον ίδιο όροφο με το γραφείο του υπουργού και να λειτουργούν ως σύμβουλοι. Θάπρεπε να έχουν τον υπουργό σύμμαχο και όχι αντίπαλο. Και μας υπενθύμισε τη δική τους τακτική και τα εξ αυτής κέρδη και οφέλη για τους ίδιους. Μήπως, άδικο έχει; Ο εκάστοτε υπουργός Εθνικής Άμυνας, πάντοτε παίρνει το μέρος των υφιστάμενών του στρατιωτικών, όταν διεκδικούν ο,τιδήποτε.
Η ΟΛΜΕ, πρέπει να συμμετέχει στο διάλογο, ή στο «διάλογο», να καταθέσει απόψεις και όχι υπομνήματα, να αντιδράσει, να προσφέρει θετικά, να συνεισφέρει. Γιατί, αλίμονο, αν κάποιοι άλλοι αποφασίσουν για μας, για το …καλό μας. Εμείς βιώνουμε την εκπαιδευτική κατάσταση μαζί με τους μαθητές μας και τους γονείς μας και αλίμονο αν παραδίνουμε τον …φάκελο σε άλλους.

Απορία: οι γονείς, μέσω των φορέων τους, συμμετέχουν; Ρωτήθηκαν;

Ξεκίνησε ο διάλογος για την Παιδεία: το μονοπάτι αδιάβατο

Ποια νομίζετε πως ήταν η πρώτη -από τις πρώτες- κίνηση Ομπάμα, μετά την ορκωμοσία του; Με το «καλημέρα» εξαγγέλλει τη μεγαλύτερη αύξηση κονδυλίων για την παιδεία, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, γύρω στα 150 δις. δολάρια. Το επίκεντρο του σχεδίου -της μεταρρύθμισης Ομπάμα όπως θα την αποκαλούσαμε εδώ- είναι η ενίσχυση των φτωχών μαθητών, η διασφάλιση θέσεων δασκάλων, η ανέγερση νέων σχολείων, η δανειοδότηση σπουδαστών και άλλα. Και όλα αυτά, εν μέσω της χρηματοπιστωτικής κρίσης που μαστίζει ΚΑΙ τις ΗΠΑ. Και όλα αυτά έτσι, χωρίς διάλογο, χωρίς διαβουλεύσεις, χωρίς καν να συνεδριάσει το αμερικάνικο …ΕΣΥΠ και η αμερικάνικη ΟΛΜΕ. Έτσι …αυταρχικά, όπως …αρμόζει σε έναν πλανητάρχη!.

Ποια είναι η πρώτη κίνηση του νέου έλληνα υπουργού παιδείας; Απευθύνει πρόσκληση για διάλογο «εκ του μηδενός». «Σας καλώ όλους να συζητήσουμε χωρίς θέσφατα και ότι βγει» τους είπε ενώ ταυτόχρονα όρισε τον Γ. Μπαμπινιώτη, υπεύθυνο-πρόεδρο του διαλόγου. Αμέσως αρχίζουν τα …όργανα μεταξύ Μπαμπινιώτη- Βερέμη πριν ακόμη ο πρώτος αναλάβει και τυπικά τα καθήκοντα του προέδρου του Συμβουλίου ΠΔΕ που θα διεξάγει το διάλογο για τις αλλαγές στο Λύκειο και τις πανελλαδικές εξετάσεις. «Την ευθύνη του διαλόγου θα την έχει το ΕΣΥΠ κι εγώ είμαι πρόεδρος του ΕΣΥΠ. Εγώ είμαι ο Καραμανλής του ΕΣΥΠ και ο κ. Μπαμπινιώτης είναι ο υπουργός Παιδείας του ΕΣΥΠ», δηλώνει με έμφαση ο κος Βερεμής.

Ίσως κάποιοι να με θεωρήσουν Ομπαμικό ή φιλοαμερικάνο ή φαν των ΗΠΑ. Τίποτε απ’ όλα δεν είμαι. Απλά, κατάλαβα πως ενώ ο πρόεδρος των ΗΠΑ ξεκίνησε τη θητεία του με έργα, στην Ελλάδα στραβά ξεκίνησε ο περίφημος διάλογος για την παιδεία. Να προτιμήσω τον …αυταρχισμό του Ομπάμα ή την δημοκρατικότητα -ή ευελιξία, ή ευφυΐα ή απελπισία- του κου Σπηλιωτόπουλου;

Αλλά ακόμη κι έτσι, να δεχτούμε δηλαδή πως καλώς απεφάσισε ο υπουργός. Για να καταλήξουμε σε κάτι θετικό, θα πρέπει πρώτα να αποφασίσουμε αν θέλουμε πραγματικό διάλογο κι όχι παράλληλους μονολόγους ή την παράθεση θέσεων και εκθέσεων ιδεών από ορισμένους οι οποίοι πιστεύουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια ή αυτοχαρακτηρίζονται ως ερμηνευτές της πραγματικής βούλησης του λαού. Αρκετοί υποστηρίζουν πως, η κοινωνία είναι αυτή που κατευθύνει το επίπεδο της παιδείας μας και όχι το αντίθετο, όπως ενδεχομένως ορισμένοι να θεωρούν• ε, γι αυτό, έχουμε την παιδεία που μας αξίζει! Ας διαμορφώσουμε, πρώτα, το πρότυπο του «εκπαιδευμένου» ανθρώπου που θέλουμε για τη σύγχρονη εποχή, για να μη νομοθετούμε μετατρέποντας τα κοινωνικά μας χαρακτηριστικά σε εκπαιδευτικά συστήματα.

ΥΓ.1. Έχω και μια απορία. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση (νέος νόμος πλαίσιο κλπ) που διαφημίστηκε και ίσχυσε, πού βαδίζει; Έκανε τα πρώτα της βήματα; Εφαρμόζεται κατά γράμμα; Αξιολογείται; Έδωσε τη νέα πνοή που επαγγελλόταν στην Ανώτατη Εκπαίδευση;

ΥΓ.2. Γιατί δεν ευελπιστώ ούτε αυτή τη φορά πως θα προκύψει κάτι θετικό υπέρ της παιδείας; Διαβάστε παρακάτω, τα νέα τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ που θα λειτουργήσουν από το ακαδημαϊκό έτος 2009-2010 και κυρίως προσέξτε την κατανομή τους στην ελληνική περιφέρεια. Τμήματα αμφιβόλου υποδομής και επάρκειας ιδρύονται, φτάνει να …αναστηθεί οικονομικά η περιφέρεια. Κάθε χωριό και …ΤΕΙ, κάθε πόλη και …ΑΕΙ.
Ιδρύονται: Τμήμα Επιστήμης Τροφίμων και Διατροφής στη Λήμνο, Τμήμα Πολιτικών και Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων στην Κομοτηνή, ΤΕΙ Μαιευτικής στην Κοζάνη, Λογοθεραπείας στην Καλαμάτα, Αυτοματισμού στο Μεσολόγγι, Επιχειρησιακής Πληροφορικής στα Γρεβενά, Επιχειρηματικού Σχεδιασμού και Πληροφοριακών Συστημάτων στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, Εμπορίας και Διαφήμισης στην Αμαλιάδα, Διατροφής και Διαιτολογίας στην Καρδίτσα, Πολιτικών Δομικών Έργων στα Τρίκαλα, Τεχνολογίας Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών στη Λευκάδα, Προστασίας και Συντήρησης Πολιτισμικής Κληρονομιάς στη Ζάκυνθο, Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής-Διακόσμησης και Σχεδιασμού Αντικειμένων στις Σέρρες, Οινολογίας και Τεχνολογίας Ποτών στη Δράμα και Διοίκησης Συστημάτων Εφοδιασμού στα Γρεβενά.

Δύο από αυτά, ιδρύονται στην Κομοτηνή του πρώην υπουργού Παιδείας; Ω! ποία σύμπτωσις!

"Εκδημοκρατισμός" της παιδείας Vs Εκδημοκρατισμός της παιδείας

Με την παρούσα ανάρτησή μου δε θέλω να χαϊδέψω αυτιά, δε θέλω να κρυφτώ πίσω από το δάκτυλό μου. Θα μιλήσω σκληρά, ωμά, ψυχρά όπως τα ζω 20 περίπου χρόνια στο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Φυσικά έχω και θέλω πολλά να πω. Θα τα πω με …δόσεις, μην πάθω και τίποτε, στην κρίσιμη ηλικία που είμαι. Θα ξεκινήσω με τον περίφημο «εκδημοκρατισμό» της παιδείας (ξεπίτηδες μπαίνουν τα εισαγωγικά).

«Εκδημοκρατισμός» της παιδείας. Είναι ταυτισμένος με τη …βασική αρχή ότι στα παιδιά «όλα επιτρέπονται». Στο σχολείο δεν προετοιμάζονται οι νέοι να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν ως πολίτες, με την ενηλικίωσή τους. Στο σχολείο παραμυθιάζεται ο νέος ότι έχει κιόλας όλα τα προνόμια, όλα τα δικαιώματα, χωρίς την παραμικρή υποχρέωση, χωρίς την παραμικρή υπευθυνότητα.
Μια τέτοια πολιτική «εκδημοκρατισμού» χρόνια τώρα δεν διαμορφώνει πολίτες. Ετοιμάζει αντίπαλους, πολέμιους, καχύποπτους, αμφισβητίες, …αντιστασιακούς. Ο εχθρός παραμονεύει παντού. Είναι κάθε δημόσιο κτίριο -σχολικό ή πανεπιστημιακό-, οι δάσκαλοι (με εξαίρεση αυτούς των φροντιστηρίων!!), τα δωρεάν βιβλία, τα δημόσια μέσα μεταφοράς, οι τοίχοι που προσφέρονται για να εκφραστεί αυτή η …αντίσταση και …καταπίεση και τέλος τέλος ο κάθε αστυνομικός και άρα το συντεταγμένο κράτος.
Από το Δημοτικό κιόλας, η πολιτική αυτή, «ετοιμάζει» τα παιδιά στο να διεκδικούν δικαιώματα (που ίσως ακόμη δεν τους ανήκουν), τα μαθαίνει να συνδικαλίζονται (πολύ-κακό δεν είναι), να απαιτούν «εδώ και τώρα» και στη λογική του «άντρα θέλω, τώρα τον εθέλω». Κακό αυτό; Μα φυσικά όχι. Αλλά το κάνουν με μεθόδους ωμού εκβιασμού: με βίαιες πράξεις απέναντι σε άλλους συμμαθητές τους, με καταλήψεις των χώρων της σχολικής τους ζωής, με βανδαλισμούς, με βάναυση συμπεριφορά απέναντι στον δάσκαλο -και στον γονιό ίσως. Δεν ξέρουν τι θα πει σχολική Κοινότητα, σχολικός Κανονισμός, σχολική Υποχρέωση αλλά ξέρουν το Μαθητικό Κίνημα, τη διεκδίκηση, τη στράτευση –με τη μορφή αγέλης- στις κινητοποιήσεις. Γιατί, δεν τους μιλήσαμε ποτέ για τη χαρά της συμμετοχής, της εποικοδομητικής κριτικής, της αρχής της πλειοψηφίας, της ευγενούς άμιλλας, του ανιδιοτελούς συναγωνισμού –και ανταγωνισμού- και γενικότερα των καλών σχέσεων κοινωνίας. Δημοκρατία για τον μαθητόκοσμο στην Ελλάδα σημαίνει χαβαλές ή διασκέδαση, ασυδοσία ή ασυνειδησία, κοπάνα ή αποχή, αποκλεισμός ή κατάληψη. Για τα παιδιά μας …όλα επιτρέπονται.
Πανηγυρίσαμε το …αντιδημοκρατικό της ομοιόμορφης ενδυμασίας των μαθητών. Η ομοιόμορφη στολή, είπαμε, θυμίζει άλλες εποχές, δύσκολες και σκληρές για την Ελλάδα. Θελήσαμε την …ενδυματολογική απελευθέρωση των παιδιών. Αλλά αυτή μεταφράστηκε αμέσως σε σκληρό ανταγωνισμό επίδειξης «σινιέ» ρουχισμού και υπόδησης, έξαλλων κομμώσεων, πληθωρικού μακιγιάζ των κοριτσιών, «πανκ» αμφιέσεων και χτενισμάτων των αγοριών, άφθονων χαλκάδων σε αυτιά, μύτες και χείλη – όλα αυτά μέσα στο σχολείο. Είναι κακό αυτό; Μα φυσικά …ναι. Ρωτήστε παιδιά που δεν έχουν να αγοράσουν τα ακριβά Nike, τις φόρμες Adidas, τις σάκες Jumbo και τα κάθε λογής προϊόντα φίρμας. Ρωτήστε τους γονείς των παιδιών αυτών που δεν έχουν να τους τα αγοράσουν. Μήπως λιγότερο δημοκρατικά είναι τα ιδιωτικά σχολεία τα οποία επιμένουν στην ομοιόμορφη ενδυμασία; Λιγότερο δημοκρατικοί είναι αυτοί κάτω στην Κύπρο, που ακόμα φοράν τη μαθητική ποδιά; Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με μαθητές λυκείων κυπριακών σχολείων και πουθενά δεν είδα την απέχθειά τους στη σχολική φούστα και την ομοιόμορφη στολή, τουναντίον δήλωσαν την προτίμησή τους σ’ αυτήν μιας και τους απάλλασσε από την έγνοια της αναζήτησης του κατάλληλου …σχολικού φορέματος. Μη βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε μιλιταριστή, συντηρητικό, αναχρονιστικό και άλλα …κοσμητικά επίθετα. Απλά κουβεντιάστε με παιδιά φτωχών οικογενειών ή μεταναστών -που δεν έχουν να αγοράσουν φιρμάτα ρούχα και παπούτσια, ακόμα και τετράδια- πείτε τους για τα παλιά χρόνια με τις ομοιόμορφες στολές, ακούστε την άποψή τους επ’ αυτού και θα συγκλονιστείτε.
Εννιά χρόνια η υποχρεωτική εκπαίδευσης και όλοι οι μαθητές προάγονται –και θεωρείται αυτονόητο-, κανένας δε επαναλαμβάνει μια τάξη. Εκτός κι αν το θελήσει ο ίδιος (συνήθως λόγω ελλιπούς ή ανεπαρκούς φοίτησης). Ο θεσμός της βαθμολογίας, της γραπτής δοκιμασίας και των μετεξεταστέων, κατάντησαν τυπικά, μην πω γραφικά. Τα παιδιά μαθαίνουν να τα περιφρονούν. Φτάνουν στο γυμνάσιο, το τελειώνουν και πολλοί μαθητές δεν ξέρουν τις στοιχειώδεις αριθμητικές πράξεις ακόμα και να ορθογραφήσουν το όνομά τους. Τελειώνουν το Λύκειο και πολλοί δεν γνωρίζουν καν τα βασικά. Φτάνουν στο πανεπιστήμιο και εκεί …σκαλώνουν. Χρειάζονται τη βοήθεια …φροντιστηρίων επί πληρωμή. Δυσκολεύονται να συντάξουν ένα έγγραφο. Οι προϊστάμενοι δημόσιων υπηρεσιών μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Λειτουργικός αναλφαβητισμός ονομάζεται, αν δεν κάνω λάθος.
Από την Α’ λυκείου, τα παιδιά καταλήγουν ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσουν, επιδίδονται στα μαθήματα της συγκεκριμένης κατεύθυνσης αγνοώντας όλα τα υπόλοιπα -της Γενικής Παιδείας- και απαιτούν την ανοχή αυτής της κατάστασης από τους καθηγητές τους. Συνάμα, παρέα και με τους γονείς, διεκδικούν απαιτητικά την υψηλή βαθμολογία στο σύνολο των μαθημάτων. Η ήσσονα προσπάθεια, καλλιεργείται από τα μικράτα. Το «ορθολογιστικό», το «χρησιμοθηρικό» και η βαθμοθηρία σε πρώτο πλάνο. Στοχεύουν απευθείας στις Εισαγωγικές Εξετάσεις, Η ενδιάμεση διαδικασία δεν τους απασχολεί. Την προσπερνούν. Αυτή όλη η κατάσταση που επικρατεί στα Λύκεια, είναι δεδομένη, θεωρείται αυτονόητη, κατάντησε …θεσμός. Είναι «δημοκρατική» κατάκτηση, «δημοκρατικό» δικαίωμα. Κανείς δεν ενδιαφέρεται, από την εκάστοτε κυβέρνηση (το ΥΠΕΠΘ και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) μέχρι και τον τελευταίο κρίκο, το σχολείο (καθηγητές, μαθητές). Δείτε την εξαγγελία για …Διάλογο για την Παιδεία και τις προτάσεις Βερέμη· το πρώτο θέμα είναι το Εξεταστικό.
Γι αυτό, δεν περιμένω να …ξεφυτρώσει κάτι καινούριο από τον επικείμενο (ν-ιοστό) διάλογο για την Παιδεία. Απογοητευμένος σας ακούγομαι; Ναι, σίγουρα είμαι; Αλλά ακόμα δεν έχω παραδοθεί και μαζί με μένα -αναφέρομαι ΜΟΝΟ στο δικό μου λύκειο- πολλοί άλλοι δεν σκοπεύουμε να παραδοθούμε. Ακόμη...

'Ηδη, εγώ , από ετούτο εδώ το ...βήμα, ξεκίνησα το ...διάλογό μου -μιας και συμμετέχετε όσοι θέλετε με σχόλια- για την παιδεία από ...μηδενική βάση. Tabula rasa. Θα επανέλθω, οσον ούπω!