Η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης των καθηγητών στο 63ο βλάπτει την Παιδεία και τον Προϋπολογισμό

Αρνητικές επιπτώσεις στην ποιότητα της Παιδείας και επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού θα επιφέρει η επέκταση του ορίου αφυπηρέτησης των καθηγητών, σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια. Αυτοί είναι και οι λόγοι για τους οποίους αποφάσισε να αναπέμψει στη Βουλή για επανεξέταση το νόμο που ψήφισε η Ολομέλεια του Σώματος την 1η Ιουλίου για αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης των εκπαιδευτικών Μέσης, από το 60ό στο 63ο έτος της ηλικίας τους. Σε επιστολή προς τον πρόεδρο της Βουλής, ο πρόεδρος Χριστόφιας σημειώνει ότι με τον προτεινόμενο νόμο επεκτείνεται σταδιακά το όριο ηλικίας «υποχρεωτικής» αφυπηρέτησης των καθηγητών. …Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι ο κ. Χριστόφιας επέλεξε να αναφέρει πρώτα τους εκπαιδευτικούς λόγους που τον οδήγησαν στην αναπομπή της νομοθεσίας και μετά τους οικονομικούς. Ειδικότερα, επισημαίνει τα εξής: 

Επιπτώσεις στην Παιδεία

«Με την παράταση του ορίου ηλικίας των καθηγητών περιορίζεται η δυνατότητα διορισμού στη Δημόσια Εκπαιδευτική Υπηρεσία νέων προσώπων, τα οποία κατά κανόνα διαθέτουν περισσότερα προσόντα και δεξιότητες από τους παλαιότερους, με αποτέλεσμα να επηρεάζεται η ποιότητα της Παιδείας αλλά και να επιδεινώνεται το πρόβλημα επικοινωνίας των καθηγητών με τους μαθητές λόγω της αύξησης της διαφοράς ηλικίας. Ταυτόχρονα, με τον περιορισμό της δυνατότητας αυτής αυξάνεται η ανεργία μεταξύ των νέων επιστημόνων, με δυσμενείς επιπτώσεις σε όλη την έκταση της οικονομίας. Παράλληλα, η αύξηση του ορίου ηλικίας έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ποιότητα της παιδείας εξαιτίας της, λόγω πνευματικής και σωματικής κόπωσης, μείωσης της αποδοτικότητας των καθηγητών, φαινόμενο το οποίο κατ’ ανάγκη επηρεάζεται με την αύξηση της ηλικίας».

Επιπτώσεις στην Οικονομία

Εκτός από τα πιο πάνω, ο πρόεδρος Χριστόφιας προσθέτει ότι «ο αναπεμπόμενος νόμος θα επιφέρει αύξηση του κόστους των συντάξεων και, κατά συνέπεια, επιβάρυνση του Προϋπολογισμού, λόγω της μεγαλύτερης σύνταξης και του μεγαλύτερου εφάπαξ ποσού που θα λάβουν οι καθηγητές, οι οποίοι θα συνεχίσουν να υπηρετούν και μετά τη συμπλήρωση του 60ού έτους της ηλικίας τους και μέχρι τη συμπλήρωση του νέου ορίου ηλικίας υποχρεωτικής αφυπηρέτησης». Περαιτέρω, συνεχίζει, «ενδεχομένως να επιφέρει αύξηση του κόστους του μισθολογίου, αφενός λόγω του ότι θα δοθεί δυνατότητα στους καθηγητές ή τουλάχιστον σε ορισμένους από αυτούς, να ανελιχθούν σε ψηλότερες θέσεις/κλίμακες και αφετέρου γιατί οι καθηγητές αυτοί θα συνεχίσουν να λαμβάνουν μισθό αντί σύνταξης, η οποία ως γνωστό, με βάση την περί συντάξεων νομοθεσία δεν μπορεί να υπερβαίνει το ένα δεύτερο (½) των συντάξιμων απολαβών». Σύμφωνα με τους σχετικούς υπολογισμούς, καταλήγει, ο μέσος όρος αύξησης του κόστους των συντάξεων και του εφάπαξ ποσού θα ανέλθει σε 18,74%. 

Πηγή: εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, 21 Ιουλίου 2010

Πείτε μου, τι να παίξω στα παιδιά;

Ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε τραγουδήσει κάποτε το…

«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά.
Μα ούτε και στους μεγάλους.
Είμαι μεγάλος με τιράντες και γυαλιά
και όλο φοβάμαι το αύριο.
Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά.
Έτσι κι’ αλλιώς τα ξέρουν όλα
και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά,
όταν σχολνούν στις δύο η ώρα.
Ζούμε μέσα σ ένα όνειρο που τρίζει.
Σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας.
Μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος.
Μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιός μας ο μεγάλος κι’ ο μικρός.»

Το ηλικιακό δυναμικό του Συλλόγου Διδασκόντων στο σχολείο μου είναι μεταξύ 45 και 60. Ευτυχώς γιατί εδώ και δύο χρόνια έγινε μια μεγάλη …ανανέωση –μπορείτε να το φανταστείτε; Ευτυχώς που υπάρχουν και ελάχιστοι νέοι, κυρίως καθηγητές Πληροφορικής, Σχεδίου αλλά και οι πολύτεκνοί οι οποίοι διορίστηκαν στο Δημόσιο κάνοντας χρήση του σχετικού νόμου. Οι περισσότεροι νέοι διορίστηκαν με διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Αλλά αυτοί βρίσκονται κυρίως σε σχολεία επαρχιακά. Γιατί τα σχολεία της πόλης, τα κεντρικά, έχουν …καταληφθεί από τις μεσαίες και μεγάλες ηλικίες. Αυτές που με το ένα πόδι είναι στην εκπαίδευση και με το άλλο… Όλοι οι παλιοί, διοριστήκαμε μέσω της περιβόητης επετηρίδας. Γυναίκες με βαμμένα μαλλιά, αναπόφευκτο λόγω ηλικίας. Άντρες με λίγα γκρίζα ή καθόλου μαλλιά. Με γυαλλάκια πρεσβυωπίας, με προβλήματα μέσης, αυχένα, κήλες… τα γνωστά προβλήματα της μέσης και άνω ηλικίας. Εκπαιδευτικό προσωπικό που μας χωρίζουν από τους μαθητές μας τρεις και τέσσερεις δεκαετίες, ενώ τέσσερεις και πέντε δεκαετίες από τότε που τελειώσαμε τις σπουδές μας στα πανεπιστήμια.

Όταν τοποθετήθηκα στο λύκειο αυτό στο οποίο υπηρετώ σήμερα, κάθε λήξη του σχολικού έτους ευχόμασταν καλή επιτυχία στα παιδιά των συναδέλφων μας που θα διαγωνίζονταν στις πανελλαδικές εξετάσεις. Σήμερα ευχόμαστε για τους αρραβώνες τους, τους γάμους τους και συλλυπούμαστε για τους αποδημούντες γονείς τους. Και τώρα, μεσήλικες πια, καλούμαστε να βρούμε κώδικες επικοινωνίας με τους 12χρονους έως 17χρονους μαθητές μας. Υπό διαφορετικές συνθήκες ξεκινούσα στα 30 μου, ενώ άλλοι τυχερότεροι στα 25 τους. Νέος, γεμάτος ζωή, ενέργεια και πάθος, έτοιμος να προσφέρω στα παιδιά τις γνώσεις που αποκόμισα από τις σπουδές μου, να διδάξω το αντικείμενο μου. Φυσικά και οι τεχνολογικές συνθήκες ήσαν τελείως διαφορετικές. Πηγή γνώσης και πληροφόρησης ήταν μόνο ο δάσκαλος. Αλλά αυτό είναι άλλου …παπά ευαγγέλιο.
Σήμερα, οι περισσότεροι από εμάς, νοιώθουμε κουρασμένοι, ταλαιπωρημένοι, απαισιόδοξοι. Η υπομονή μας εξαντλείται γρήγορα, οι αντοχές μας μειώνονται, δεχόμαστε την επίθεση του ξανθού εκείνου γερμανού –αν θυμάμαι καλά από Alzhe… αρχίζει το όνομά του- και ξεχνάμε αυτά που χτες είπαμε. Οι μόνες κυρίαρχες συζητήσεις στα διαλείμματα μας είναι το συνταξιοδοτικό και οι προϋποθέσεις, ο μισθός και το ύψος του εφάπαξ, τα μικρά «καθαρματάκια» που μας κάνουν καθημερινά το βίο αβίωτο στις σχολικές αίθουσες. Χρόνο με το χρόνο οι αντοχές μειώνονται. Ζητάμε να κάνουμε την εφημερία μας στο όροφο γιατί δεν μπορούμε να ανέβουμε ή να κατέβουμε ορόφους, απαλλαγή από εξωδιδακτικά καθήκοντα, αρνούμαστε τη συνοδεία των μαθητών σε εκδρομές. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Με τα διδακτικά μας καθήκοντα τι γίνεται; Δύσκολα αποδεχόμαστε το καθετί «καινούριο» στην εκπαίδευση. Αντιδρούμε σε κάθε νεωτερισμό. Όχι γιατί είσαστε οπισθοδρομικοί αλλά γιατί «φοβούμαστε» το νέο. Εξάλλου ποιος έχει όρεξη να μάθει κάτι «νέο» αφού σε λίγα χρόνια αφυπηρετούμε; Πριν λίγα χρόνια, ένα από τα αιτήματα των καταλήψεων στα σχολεία ήταν και η ηλικιακή ανανέωση του εκπαιδευτικού προσωπικού.
Αλλά το κυριότερο είναι η επαφή με τα παιδιά. Φυσικά, γνώρισα πολλούς «ηλικιωμένους» που είχαν την επαφή αυτή, που ενέπνεαν. Όπως επίσης και πολλούς νέους με απαρχαιωμένα μυαλά. Άρα το πρόβλημα δεν η ηλικία, θα σκεφτείτε. Ένα από τα προβλήματα είναι και το ηλικιακό. Όπως τα προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα τα οποία μας κυριαρχούν. Και άλλα, πολλά ίσως.

Εδώ και ένα μήνα, είμαι σε μια τάξη, καθισμένος στην έδρα ή όρθιος στον πίνακα και διδάσκω –ή προσπαθώ προς τούτο- τα παιδιά μας, τα παιδιά σας. Πείτε μου σας παρακαλώ, …τι να παίξω στα παιδιά… Με εμπιστεύεστε;

Έκαψαν τις κάλπες στις εκλογές των εκπαιδευτικών

Επί του Πιεστηρίου:

Πανικός επικράτησε το μεσημέρι στο 4ο Γυμνάσιο Λαρίσης, όταν την ώρα που οι καθηγητές προσέρχονταν αμέριμνοι στις κάλπες που είχαν στηθεί στο σχολείο για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα για την ανάδειξη των αιρετών στο ΚΥΣΔΕ , άγνωστοι εισήλθαν στο χώρο και πέταξαν μολότωφ.

Ακολούθησε αναστάτωση, ενώ αμέσως ειδοποιήθηκε η Πυροσβεστική Υπηρεσία η οποία και έσβησε τη φωτιά. Αποτέλεσμα της εμπρηστικής επίθεσης ήταν καταστραφούν ολοσχερώς οι κάλπες. Στη συνέχεια στήθηκαν άλλες κάλπες σε γειτονικό σχολείο, όπου συνεχίστηκε ομαλά η εκλογική διαδικασία.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: esos.gr