Η σχέση των Πρωθυπουργών Ελλάδας με την Παιδ(ε)ία

Κάποτε, ο κ. Καραμανλής ο Β’, μιλώντας στη Βουλή στην προ ημερησίας διάταξης για την παιδεία, τόνισε πως το νέο σύστημα θα πρέπει...

- που ελευθερώνει τα παιδιά από τη μεγάλη πίεση που δέχονται στη διάρκεια του Λυκείου.
- να εγγυάται στοιχειώδη ασφάλεια.
- να απαλλάσσει την ελληνική οικογένεια από τα τεράστια βάρη της Παραπαιδείας.
- να είναι αξιόπιστο, δίκαιο, αντικειμενικό.
- να δίνει ευρύτερες δυνατότητες και περισσότερες ευκαιρίες σε όλους.

Ο τέως Πρωθυπουργός μίλησε για ένα Ποιοτικό και Αυτόνομο Λύκειο...

- Που να απαντά στις προσδοκίες των μαθητών.
- Που να είναι απαλλαγμένο από τις νοοτροπίες της αποστήθισης.
- Που να μαθαίνει το μαθητή «πώς να μαθαίνει».
- Που να καλλιεργεί την κριτική σκέψη και την ικανότητα του μαθητή να αναλύει και να συνθέτει.
- Που να δίνει τη δυνατότητα ευρύτερης μόρφωσης στα σύγχρονα θέματα της κοινωνικής και πολιτιστικής πραγματικότητας.
- Που να ενημερώνει με πληρότητα τα παιδιά για τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό.

Ο κ. Καραμανλής είπε πως βούληση όλων- είναι να διαμορφώσουμε ένα νέο Λύκειο και ένα νέο εξεταστικό σύστημα...

- Που βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν τις γνώσεις, τις ικανότητες, τις δεξιότητές τους.
- Που βοηθούν τα παιδιά να βρουν ασφαλέστερους δρόμους για το μέλλον τους.
- Που βοηθούν τα παιδιά να διεκδικήσουν και να κερδίσουν το ρόλο που θέλουν και μπορούν στην οικονομία, την εργασία, την κοινωνία.

Έπεα Πτερόεντα; Ίσως. Τώρα, περιμένω με αγωνία τον νυν πρωθυπουργό να μιλήσει σε μια ανάλογη προ ημερησίας διάταξη για την παιδεία, να λέει τα δικά του, να συγκρίνω και μετά να πάω για ...ύπνο!

Ανοιχτό Σχολείο και Τοπική Αυτοδιοίκηση

Πριν από αρκετό καιρό, έγραφα για «Ένα σχολείο που δεν κλείνει ποτέ» (κλικ) για ένα σχολείο το οποίο θα είναι ανοικτό και τις απογευματινές ώρες, τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες και να αξιοποιείται από τους πολίτες όλων των ηλικιών. Πριν κάποιες μέρες, διάβασα στην κυπριακή εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ επιστολή ενός Δημάρχου πόλης της Κύπρου, της Λακατάμιας (κλικ για να διαβάσετε τα σχετικά με το θεσμό), σχετική με το θέμα. Φαίνεται πως κάποιοι έχουν έμπνευση, όραμα, και τολμούν. Είθε να δούμε κάτι ανάλογο να πραγματοποιείται και από Δήμους της Ελλάδας.
Παραθέτω την επιστολή.

Με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ο θεσμός του Ανοιχτού Σχολείου επεκτείνεται από φέτος και στη Λακατάμια

Λουκάς Ιατρός, δημάρχος Λακατάμιας

"Θεωρώ σημαντική την εξέλιξη αυτή για το δήμο μας και θέλω να εκφράσω και δημόσια την ικανοποίησή μας. Η πολιτεία μας έχει ανάγκη να κάνει βαθιές τομές στην κοινωνική πολιτική της και στον πολιτισμό. Ο τρόπος για να το επιτύχει είναι να αναμίξει αποφασιστικά την Τοπική Αυτοδιοίκηση που είναι η αρχή που βρίσκεται εγγύτερα στους δημότες και γνωρίζει τα προβλήματά τους. Αυτό είναι και το νόημα του Ανοιχτού Σχολείου. Να ανοίξουν οι υποδομές των σχολείων και τα απογεύματα και να καταστούν χώρος δραστηριοτήτων και πρωτοβουλιών των πολιτών σε ποικίλους τομείς: Τον κοινωνικό προβληματισμό, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό. Υπάρχουν το τελευταίο διάστημα θετικές ενδείξεις ότι θα αλλάξουν ορισμένα πράγματα στον τόπο μας.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί και πρέπει να πάψει να θεωρείται μια δημόσια Αρχή με περιορισμένους και συμπληρωματικούς ρόλους. Σε ορισμένους τομείς που αφορούν άμεσα τον πολίτη, η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί να είναι πρωταγωνιστής και ο εκφραστής της πολιτικής του κράτους στο τοπικό επίπεδο. Τέτοιοι τομείς είναι κατά την άποψή μου, η κοινωνικοποίηση των πολιτών και η συγκρότηση οργανωμένων συνόλων που στόχο θα έχουν την προώθηση τοπικών πρωτοβουλιών στον τομέα της κοινωνικής αλληλεγγύης, του πολιτισμού και του αθλητισμού.Η πολιτεία χρειάζεται έναν τοπικό παράγοντα που να λειτουργήσει ως καταλύτης ώστε να αναζωογονηθεί η συμμετοχή του πολίτη στα κοινά.
Αυτός ο αποφασιστικός παράγοντας είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Δεν είναι τυχαίες οι αλλαγές το τελευταίο διάστημα, τόσο σε σχέση με την αιρετή εκλογή και τη σύνδεση των σχολικών εφορειών με τους δήμους, όσο και ο θεσμός του Ανοιχτού Σχολείου.
Η Λακατάμια θα αδράξει αυτή την ευκαιρία και θα κάνει το παν να καταστήσει το θεσμό του Ανοιχτού Σχολείου ένα μέσο που θα φέρει κοντά τους πολίτες και θα τους καταστήσει συμμέτοχους στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Η συμμετοχή, η πρωτοβουλία, η αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων είναι επιλογές που εντάσσονται στην κατεξοχήν αποστολή του αυτοδιοικητικού κινήματος. Το κεντρικό κράτος δεν μπορεί να κάνει τα πάντα. Πρέπει να αποκεντρώσει εξουσίες και να αναθέσει νέους ρόλους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αυτό θα γίνει σταδιακά εφικτό με τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τη μετάθεση αρμοδιοτήτων, πόρων και προσωπικού στις τοπικές Αρχές για να δουλέψουν στο επίπεδο της πόλης, της συνοικίας και της γειτονιάς.
Το Ανοιχτό Σχολείο στη Λακατάμια θα λειτουργήσει στο πρότυπο ενός οργανωμένου συνόλου, θεσμοθετημένου ως σωματείου με δική του συνέλευση και διοικητικό συμβούλιο.
Στόχος μου είναι να προσελκύσω τη συμμετοχή ανθρώπων που θα δουλέψουν εθελοντικά, αλλά και συστηματικά, ώστε οι διαθέσιμοι πόροι και οι σχολικές υποδομές να αξιοποιηθούν πλήρως.
Θέτουμε κατά προτεραιότητα την οργάνωση δραστηριοτήτων με επίκεντρο την ποιότητα ζωής στη Λακατάμια, τις πνευματικές, καλλιτεχνικές και αθλητικές εκδηλώσεις, την ανάδειξη καινοτόμων ιδεών για τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας και τη συζήτηση επίκαιρων θεμάτων όπως το περιβάλλον, τη χρήση νέων τεχνολογιών κ.τλ."

Πηγή: εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Δήμος Λακατάμιας (κλικ)

Κάποια πράγματα που πρέπει γράφονται

Είναι κάποια θετικά που γίνονται αλλά που δε γράφονται στον Τύπο, γιατί δεν πουλάνε –για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση του συρμού. Αντ’ αυτών, τα όποια αρνητικά που συμβαίνουν στο χώρο της εκπαίδευσης, των σχολείων και στους μαθητές, γράφονται και πολλάκις υπερτονίζονται. Νόμοι της αγοράς, ίσως...
Επί του προκειμένου. Στα πλαίσια της 20ής Εθνικής Συνδιάσκεψης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νέων Ελλάδας, μαθήτρια του 3ου Λυκείου Λάρισας πέτυχε διάκριση. Η μαθήτρια της Β’ τάξης Ευανθία Κασιώρα του 3ου Λυκείου Λάρισας επιλέχθηκε στη οκταμελή επιτροπή μαθητών που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην 63η Διεθνή Σύνοδο Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νέων, που θα λάβει χώρα στο Τρόμσο της Νορβηγίας. Επιλέχθηκε μεταξύ 97 μαθητών και 60 Λυκείων που συμμετείχαν στην 20ή Συνδιάσκεψη Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νέων, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσ/νίκη για 3 ημέρες. Η μαθήτρια εξέθεσε τις απόψεις της για τη μετανάστευση, στην Αγγλική Γλώσσα, που ήταν η Γλώσσα της Συνόδου και επιλέχθηκε για τις συγκροτημένες και τεκμηριωμένες θέσεις της. Πρέπει να τονιστεί ότι είναι η μοναδική μαθήτρια εκπρόσωπος από όλα τα Λύκεια της Θεσσαλίας. Το πρόγραμμα συντόνισε η καθηγήτρια κ. Ευαγγελία Γεωργιάδου.
Να συγχαρούμε τη μαθήτρια και να της ευχηθούμε καλή τύχη στη ζωή της, γενικότερα!

Πρόταση για Κατανομή των σχολικών διακοπών

Με αφορμή τις σκέψεις που ακούστηκαν για πρόωρο κλείσιμο των σχολείων για τις διακοπές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς εξαιτίας της γρίππης, δράττομαι της ευκαιρίας να διατυπώσω μια πρόταση που δεν είναι δική μου, μιας και αυτή εφαρμόζεται σε άλλες χώρες της Ευρώπης αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Αφορά στο κλείσιμο των σχολείων στην περίοδο των Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς και του Πάσχα και την κατανομή αυτών των διακοπών.
Ως γνωστόν, τα σχολεία κλείνουν σε κάθε περίπτωση από 15 ημέρες -και αυτός είναι ένας από τους σοβαρότερους λόγους για τους οποίους ο κλάδος των εκπαιδευτικών γενικότερα, βρίσκεται την ...μπούκα του κανονιού. Τι συμβαίνει λοιπόν σε άλλες χώρες και για άλλους λόγους, όπως οι καιρικές συνθήκες; Τα σχολεία λειτουργούν με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε προτού επέλθει κόπωση στους μαθητές και στο διδακτικό προσωπικό, κλείνουν για λίγες μέρες (συνήθως μια βδομάδα) και όχι όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, συνολικά 15 και 15 μέρες. Οι περίοδοι αυτοί κατανέμονται στο σχολικό έτος περίπου αναλογικά (πίνακας 2).

Κατ’ αρχάς, η ανάγκη για το κλείσιμο των σχολείων και τη διακοπή των μαθημάτων δεν την επέβαλε κάποιος συνδικαλιστικός φορέας των εκπαιδευτικών ή των μαθητών. Οι συνθήκες και η φύση της εργασίας το επιβάλλουν σε όλο τον κόσμο. Και για του λόγου το αληθές, παραθέτουμε πίνακες από μια έρευνα-μελέτη του τμήματος Ποιότητας της Εκπαίδευσης του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (2003) με τίτλο «Συνοπτική παρουσίαση τηςε οργάνωσης του σχολικού χρόνου στην υποχρεωτική εκπαίδευση σε χώρες της Ευρώπης, στην Αυστραλία, τον καναδά, τις ΗΠΑΣ, την Ιαπωνία και τη Ν. Ζηλανδία» (klik). Σ’ αυτή την έρευνα, υπάρχουν πίνακες που καταδεικνύουν για κάθε προαναφερόμενη χώρα...

ΠΙΝΑΚΑΣ 1. Διάρκεια σχολικού έτους
ΠΙΝΑΚΑΣ 2. Διάρκεια και κατανομή σχολικών διακοπών
ΠΙΝΑΚΑΣ 3. Ετήσιος αριθμός διδακτικών ημερών
ΠΙΝΑΚΑΣ 4. Διάρκεια σχολικής εβδομάδας
ΠΙΝΑΚΑΣ 5. Εβδομαδιαίος διδακτικός χρόνος και διάρκεια διδακτικής περιόδου (υποχρεωτική δευτεροβάθμια εκπαίδευση).

Μελετώντας τους πίνακες, θα διαπιστώσει κανείς ότι οι έλληνες μαθητές και εκπαιδευτικοί, δεν είναι από τους πιο ...τεμπέληδες, όπως πολλοί τους μας καταμαρτυρούν (πίνακας 3 & 5).

Και περισσότερες ώρες από άλλους μαθητές και εκπαιδευτικούς εργάζονται και λιγότερες ή ίσες μέρες διακοπών έχουν. Απλώς, είναι συγκεντρωμένες αυτές οι μέρες διακοπών και ...ενοχλούν. Θα μπορούσε και στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα να εφαρμοστεί αυτό που ισχύει σε άλλες χώρες, όσον αφορά τις περιόδους διακοπών. Ενδεικτικά σημειώνουμε:

5 μέρες τον Οκτώβριο (από 28 Οκτ. Μέχρι και 1η Νοεμβρ),

10 μέρες το Δεκέμβριο-Ιανουάριο (24 Δεκ μέχι και 2 Ιαν),

7 μέρες τον Φεβρουάριο (15 Φεβρ. Μέχρι και 21 Φεβρ) και

8 μέρες τον Απρίλιο (ανάλογα με το Πάσχα).

Σύνολο 30 ημέρες, όπως ισχύει και σήμερα.

Το πλεονέκτημα αυτής της πρότασης είναι ότι οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί, προτού νιώσουν την κόπωση και των εξ αυτής συνεπειών της, θα έχουν τις ολιγοήμερες διακοπές για την ξεκούρασή τους. Και τα περί κόπωσης δε θάθελα να θεωρηθεί υπερβολή. Άλλωστε, το Υπουργείο Παιδείας, κατανοώντας αυτή την ανάγκη, θέσπισε τους πέντε περιπάτους-εκπαιδευτικές επισκέψεις εντός νομού, έναν κάθε μήνα, άσχετα από το αν αυτοί μετατρέπονται απλά σε ψυχαγωγικοί.
Με την πρόταση αυτή, δεν προτίθενται επιπλέον ημέρες διακοπών αλλά ούτε και αφαιρούνται -έτσι δεν θίγονται ...κεκτημένα δικαιώματα ένθεν κακείθεν. Γνωρίζουμε πως δεν ανακαλύπτουμε σήμερα την Αμερική -κοινότυπο αλλά αληθινό- δεν πρωτοπορούμε. Αν θέλετε, αντιγράφουμε ένα από τα καλά στοιχεία άλλων συστημάτων.

Δάσκαλοι με μισθούς τραπεζιτών

Πρωτοποριακό πείραμα αρχίζει σε σχολείο της Νέας Υόρκης

ΑΝ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ αμείβονταν με μισθούς τραπεζιτών, θα ελάμβαναν τα παιδιά καλύτερη εκπαίδευση; Σε αυτό ακριβώς το ερώτημα φιλοδοξεί να απαντήσει ένα πρωτοποριακό πείραμα που αρχίζει μαζί με τη νέα σχολική χρονιά, στη Νέα Υόρκη. Οι ετήσιες απολαβές των οκτώ δασκάλων που θα αναλάβουν να διδάξουν τα 120 παιδιά της Γ΄ τάξης του Δημοτικού στο σχολείο ΤΕΡ (Τhe Εquity Ρroject, Σχέδιο Αμεροληψία) του Ουάσινγκτον Χάιτς θα είναι 125.000 δολάρια. Πέραν αυτών, όμως, για τους καθηγητές της μη προνομιούχου γειτονιάς του Μανχάταν υπάρχουν ετήσια μπόνους που φτάνουν ακόμα και τα 25.000 δολάρια, άριστη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους, συνταξιοδοτικά οφέλη καθώς και δυνατότητα 12μηνης άδειας άνευ αποδοχών κάθε πέντε χρόνια. Όλα αυτά, την ώρα που ο μέσος ετήσιος μισθός ενός δασκάλου στις ΗΠΑ είναι μόλις 40.412 δολάρια. Πρόκειται για ένα μοναδικό σχολείο, ένα μοναδικό πείραμα στο οποίο θέτουν τις ελπίδες τους οι ειδικοί ώστε να απαντηθεί ένα φλέγον ερώτημα: οι καλύτερες αμοιβές για τους δασκάλους ισοδυναμούν με καλύτερη εκπαίδευση για τους μαθητές;
Πίσω από το ΤΕΡ βρίσκεται ο 32χρονος Ζέκε Βάντερχεκ, ένας πρώην δάσκαλος ο οποίος κατάφερε να εξασφαλίσει για το φιλόδοξο σχέδιό του κυβερνητική χρηματοδότηση ύψους 2,3 εκατ. δολαρίων. Την ιδέα την είχε από χρόνια, όταν διένυε ακόμα την τρίτη δεκαετία της ζωής του, και εργαζόταν ως δάσκαλος σε σχολείο του Ουάσινγκτον Χάιτς. «Ήταν απολύτως προφανές πως υπήρχαν σπουδαίοι δάσκαλοι και πολύ μέτριοι δάσκαλοι», λέει. «Αν βάλεις τα ίδια παιδιά στις τάξεις διαφορετικών δασκάλων, θα έχεις εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα». Τα 120 παιδιά ηλικίας 9-10 ετών που θα φοιτήσουν φέτος στη Γ΄ (και μοναδική προς το παρόν) τάξη του ΤΕΡ κέρδισαν τις θέσεις τους με κλήρωση. Όσο για τους δασκάλους, ο Βάντερχεκ έλαβε περισσότερες από 600 αιτήσεις μόλις κυκλοφόρησε η είδηση. Πήρε προσωπική συνέντευξη από 100 υποψήφιους και γύρισε ολόκληρες τις ΗΠΑ προκειμένου να παρακολουθήσει τους 35 επικρατέστερους να διδάσκουν προτού καταλήξει στην τελική οκτάδα. Οι οκτώ όμως δεν θα έχουν μόνο υψηλές απολαβές - θα έχουν και αντίστοιχες υποχρεώσεις. Θα υποβάλλονται σε αυστηρές αξιολογήσεις και θα εργάζονται από τις 8.00 το πρωί έως τις 6.00 το απόγευμα καθημερινά. Θα παρακολουθούν ο ένας τα μαθήματα του άλλου και θα συζητούν καθημερινά τρόπους βελτίωσης της διδασκαλίας τους. Επιπλέον, αντί της πολυτέλειας των μακροχρόνιων θερινών διακοπών, θα συμμετέχουν το καλοκαίρι σε σεμινάρια.

Προτροπή προς την ελληνική κυβέρνηση και το αρμόδιο Υπουργείο: μην το εφαρμόσετε στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα∙ είναι πολύ νωρίς για μας, αφήστε για τον επόμενο ...αιώνα. Αφήστε που με τέτοιους μισθούς και το ανάλογο κύρος, θα εκτοξευθούν και τα ιδιαίτερα καθώς και το αντίτιμο. Αρκετά πληρώνει το ελληνικό νοικοκυριό; Δε χρειάζεται να μας προκύψουν και golden boys στα σχολεία τα οποία θα χρυσοπληρώνουμε.

Πηγή: ΤΗΕ ΤΙΜΕS (αναδημοσίευση: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 14 Σεπτ. 2009)

Ιδιωτικά Πανεπιστήμια: Απαντήσεις και ερωτήματα

Διαβάζοντας, όπως συνηθίζω, φίλια ιστολόγιa @φίλων bloggers, έπεσα σε μία ανάρτηση του Φοίβου Νικολαΐδη με τίτλο «Τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια» -και αναφέρεται στην Κύπρο- στο οποίο δημοσιεύεται το άρθρο του κύπριου βουλευτή Αντρέα Θεμιστοκλέους - Μέλους της Επιτροπής Παιδείας της Βουλής- με τίτλο: «Κύπρος – περιφερειακό κέντρο, όχι εκπαίδευσης, αλλά άγριας εκμετάλλευσης, εστία διασυρμού και πύλη λαθρομετανάστευσης!»
Δε θα αντιγράψω το άρθρο αλλά θα σας παραπέμψω σ’ αυτό. Είναι άκρως ενδιαφέρον και απαντά σε όσους υποστηρίζουν τα «οφέλη» από την ίδρυση τους, για τις «προσδοκίες» των νέων που φοιτούν σ’ αυτά, για τους «κανονισμούς λειτουργίας» τους που δεν υπάρχουν, για τις παραπλανητικές διαφημίσεις που χρησιμοποιούν για να ψαρέψουν πελατεία, για τις «διαδικασίες» πρόσληψης και τις «διαδικασίες» ανέλιξης του «διδακτικού» προσωπικού, για τους αλλοδαπούς φοιτητές που δεν τα επιλέγουν για τη φοίτησή τους και πολλές άλλες απαντήσεις αλλά και ερωτήματα.
Επισκεφθείτε το ιστολόγιο του Φοίβου και θα ενημερωθείτε σχετικά.

ΥΓ. Εχω προβεί στη δημοσίευση του παρόντος και άρα στην επαναδημοσίευση της ανάρτησης του Φοίβου, προτού καν μου δώσει την έγκριση του. Ελπίζω να μη θυμώσει• ή τουλάχιστον να μη θυμώσει πολύ.

Κατάληψη σε Γυμνάσιο-Λύκειο για το γυμναστήριο

Διάβασα πριν λίγες μέρες στον τοπικό Τύπο πως οι μαθητές του σχολικού συγκροτήματος του Γυμνασίου–Λυκείου Φαλάνης προχώρησαν σε κατάληψη, διαμαρτυρόμενοι για την κατάσταση του γυμναστηρίου και των τουαλετών. Οι μαθητές ζητούν την άμεση συντήρηση του κλειστού γυμναστηρίου που αντιμετωπίζει προβλήματα λόγω παλαιότητας. Oι συνεχείς ενοχλήσεις τόσο των μαθητών όσο και των καθηγητών προς τη Δημοτική Αρχή για την επιδιόρθωση των τουαλετών και του γυμναστηρίου δεν έφεραν κανένα θετικό αποτέλεσμα. Έτσι, οδηγήθηκαν σε κατάληψη.

Στο γυμναστήριο, υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό πλήρης εγκατάλειψη (σπασμένα τζάμια, βρόμικες τουαλέτες, λάμπες που κρέμονται από την οροφή έτοιμες να πέσουν, αποθήκες βρόμικες χωρίς αθλητικά όργανα κ.λπ. Να σημειωθεί πως το κλειστό γυμναστήριο, που βρίσκεται στον αύλειο χώρο του σχολικού συγκροτήματος, ανήκει στο Δήμο Γιάννουλης και ο δήμαρχος έχει δεσμευθεί για τη συντήρησή του και σύντομα το έργο θα ξεκινήσει.

Να πω την αλήθεια, χάρηκα για την αντίδραση αυτή των μαθητών. Υγιής αντίδραση μου φάνηκε. Θα σκεφτείτε, ίσως, πώς είναι δυνατόν να …χαίρομαι όταν καταλαμβάνεται ένα σχολείο. Λοιπόν, ακούστε –εξάλλου το γνωρίζετε: ακόμα και για τα αυτονόητα, πρέπει να τα διεκδικούμε, πρέπει να αγωνιζόμαστε γι αυτά. Αν δε φωνάξουμε, κανείς δε μας ακούει. Το γνωρίζετε όλοι. Και αν δεν ακούνε εμάς τους μεγάλους, πόσο μάλλον θα ακούσουν τα παιδιά. Καλά κάνανε και προχώρησαν σε κατάληψη. Δε ζητούν παράλογα (θυμάστε, τις τετράγωνες τυρόπιτες και τα άλλα …περίεργα αιτήματα). Ζητούν και απαιτούν να ληφθούν μέτρα για τη σωματική τους υγεία, τη σωματική τους ακεραιότητα. Και οι …άλλοι, είναι υποχρεωμένοι να τα προσφέρουν. Κι επειδή δεν ακούν, καλά κάνουν τα παιδιά και τους τα φωνάζουν. Μπας και ακούσουν, μπας και ξυπνήσουν, μπας και κινητοποιηθούν. Γιατί, δυστυχώς, πάντα έτσι γίνεται. Μακάρι να μη χρειαζόντουσαν όλα αυτά. Αλλά όταν είναι αναγκαία, καλό είναι να γίνονται. Και πολλές φορές, τα παιδιά ξέρουν καλύτερα από εμάς.

Οι φωτογραφίες προέρχονται από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πέντε ξένες γλώσσες φέτος στα σχολεία

Διάβασα, Είδα, Άκουσα πως … πέντε (5) ξένες γλώσσες θα διδάσκονται από φέτος στα σχολεία. Πως για πρώτη χρονιά φέτος η Ισπανική γλώσσα θα διδάσκεται στα γυμνάσια και στα λύκεια όλης της χώρας, ως δεύτερη ξένη γλώσσα στη διδακτική ύλη παράλληλα με τη Γαλλική, τη Γερμανική και την Ιταλική. Πως ήδη τα Ιταλικά έχουν δείξει τη δυναμικότητά τους καθώς κατακτούν σημαντικό έδαφος στη σχολική ζωή, με μεγάλη συμμετοχή του μαθητικού πληθυσμού, ενώ και τα Ισπανικά προβλέπεται να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των μαθητών που θέλουν να ξεφύγουν από τις «κλασικές» επιλογές χρόνων στο σχολείο τους, οι οποίες είναι τα Γαλλικά και τα Γερμανικά.

Αναρωτιέμαι, στο σχολείο μου γιατί διδάσκεται μόνο μία, η Αγγλική; Και όταν οι μαθητές επιλέξουν –μέσα από τα μαθήματα Επιλογής- κάποια άλλη ξένη γλώσσα, γιατί το τμήμα αυτό συνήθως δε συγκροτείται (μιας και η αρμόδια Δ/νση Εκπ/σης δε διαθέτει ανάλογο καθηγητή για τη διδασκαλία της); Έτσι, με αυτή την πρακτική, οι μαθητές «διοχετεύονται» σε άλλα μαθήματα «Επιλογής». Μάλλον κουραφέξαλα, ή για να χρησιμοποιήσω μια πιο προσφιλή φράση «έπεα πτερόεντα». Όχι μόνο για τις …πέντε ξένες γλώσσες, αλλά και για τα μαθήματα «Επιλογής» που «δικαιούνται» να επιλέξουν οι μαθητές των τριών τάξεων του Λυκείου. Αυτά τα πράγματα δε συμβαίνουν, τουλάχιστον στα λύκεια της χώρας. Το ωρολόγιο πρόγραμμα «δε χωράει» πολλά μαθήματα, δε «βγαίνει», πως το λέν. Φτάνουμε στα 7ωρα και 8ωρα με αποτέλεσμα τη σωματική εξάντληση των μαθητών και άρα την αποφυγή επιλογής αυτών των μαθημάτων. Οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης «τσιγκουνεύονται» στις προσλήψεις εξειδικευμένου εκπαιδευτικού προσωπικού για τη διδασκαλία αυτών των μαθημάτων (θεατρολόγους, σχεδίου, μουσικής, ξένων γλωσσών). Το αναλυτικό πρόγραμμα θέλει ανανέωση, ριζική μάλιστα. Θέλει περικοπή ή περιορισμό της ύλης σε κάποια μαθήματα και εμπλουτισμό με άλλα. Και όχι τσιγκουνιές. Η παιδεία είναι το ζητούμενο. Έχει παρανοηθεί από κάποιους ότι η Παιδεία είναι η μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη επένδυση που οφείλει να κάνει συνειδητά και υπεύθυνα ένα κράτος που προσβλέπει στο μέλλον. Ο Πολιτισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, τονίζεται από όλους. Παιδεία και Πολιτισμός πάνε μαζί, χέρι χέρι, καθοδηγώντας και διαμορφώνοντας αλλήλους. Γι’ αυτό και η σημερινή κατάπτωση του πολιτισμού.
Χρόνια μιλάμε για την υποβάθμιση της Παιδείας σε όλα τα επίπεδα. Ακούει κανείς; Εκλογές είχαμε, πολλά δεν ακούσαμε για Παιδεία και Πολιτισμό. Πότε επιτέλους ένα σοβαρό κράτος θα στηρίξει αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα της σωστής δημόσιας εκπαίδευσης των μελλοντικών Ελλήνων πολιτών; Εκτός κι αν ηθελημένα προτιμούν πολίτες άβουλους, χωρίς γνώση και κρίση, έρμαια στα κελεύσματα των εκάστοτε κυβερνητών.

Πείτε μου, τι να παίξω στα παιδιά;

Ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε τραγουδήσει κάποτε το…

«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά.
Μα ούτε και στους μεγάλους.
Είμαι μεγάλος με τιράντες και γυαλιά
και όλο φοβάμαι το αύριο.
Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά.
Έτσι κι’ αλλιώς τα ξέρουν όλα
και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά,
όταν σχολνούν στις δύο η ώρα.
Ζούμε μέσα σ ένα όνειρο που τρίζει.
Σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας.
Μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος.
Μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιός μας ο μεγάλος κι’ ο μικρός.»

Το ηλικιακό δυναμικό του Συλλόγου Διδασκόντων στο σχολείο μου είναι μεταξύ 45 και 60. Ευτυχώς γιατί εδώ και δύο χρόνια έγινε μια μεγάλη …ανανέωση –μπορείτε να το φανταστείτε; Ευτυχώς που υπάρχουν και ελάχιστοι νέοι, κυρίως καθηγητές Πληροφορικής, Σχεδίου αλλά και οι πολύτεκνοί οι οποίοι διορίστηκαν στο Δημόσιο κάνοντας χρήση του σχετικού νόμου. Οι περισσότεροι νέοι διορίστηκαν με διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Αλλά αυτοί βρίσκονται κυρίως σε σχολεία επαρχιακά. Γιατί τα σχολεία της πόλης, τα κεντρικά, έχουν …καταληφθεί από τις μεσαίες και μεγάλες ηλικίες. Αυτές που με το ένα πόδι είναι στην εκπαίδευση και με το άλλο… Όλοι οι παλιοί, διοριστήκαμε μέσω της περιβόητης επετηρίδας. Γυναίκες με βαμμένα μαλλιά, αναπόφευκτο λόγω ηλικίας. Άντρες με λίγα γκρίζα ή καθόλου μαλλιά. Με γυαλλάκια πρεσβυωπίας, με προβλήματα μέσης, αυχένα, κήλες… τα γνωστά προβλήματα της μέσης και άνω ηλικίας. Εκπαιδευτικό προσωπικό που μας χωρίζουν από τους μαθητές μας τρεις και τέσσερεις δεκαετίες, ενώ τέσσερεις και πέντε δεκαετίες από τότε που τελειώσαμε τις σπουδές μας στα πανεπιστήμια.

Όταν τοποθετήθηκα στο λύκειο αυτό στο οποίο υπηρετώ σήμερα, κάθε λήξη του σχολικού έτους ευχόμασταν καλή επιτυχία στα παιδιά των συναδέλφων μας που θα διαγωνίζονταν στις πανελλαδικές εξετάσεις. Σήμερα ευχόμαστε για τους αρραβώνες τους, τους γάμους τους και συλλυπούμαστε για τους αποδημούντες γονείς τους. Και τώρα, μεσήλικες πια, καλούμαστε να βρούμε κώδικες επικοινωνίας με τους 12χρονους έως 17χρονους μαθητές μας. Υπό διαφορετικές συνθήκες ξεκινούσα στα 30 μου, ενώ άλλοι τυχερότεροι στα 25 τους. Νέος, γεμάτος ζωή, ενέργεια και πάθος, έτοιμος να προσφέρω στα παιδιά τις γνώσεις που αποκόμισα από τις σπουδές μου, να διδάξω το αντικείμενο μου. Φυσικά και οι τεχνολογικές συνθήκες ήσαν τελείως διαφορετικές. Πηγή γνώσης και πληροφόρησης ήταν μόνο ο δάσκαλος. Αλλά αυτό είναι άλλου …παπά ευαγγέλιο.
Σήμερα, οι περισσότεροι από εμάς, νοιώθουμε κουρασμένοι, ταλαιπωρημένοι, απαισιόδοξοι. Η υπομονή μας εξαντλείται γρήγορα, οι αντοχές μας μειώνονται, δεχόμαστε την επίθεση του ξανθού εκείνου γερμανού –αν θυμάμαι καλά από Alzhe… αρχίζει το όνομά του- και ξεχνάμε αυτά που χτες είπαμε. Οι μόνες κυρίαρχες συζητήσεις στα διαλείμματα μας είναι το συνταξιοδοτικό και οι προϋποθέσεις, ο μισθός και το ύψος του εφάπαξ, τα μικρά «καθαρματάκια» που μας κάνουν καθημερινά το βίο αβίωτο στις σχολικές αίθουσες. Χρόνο με το χρόνο οι αντοχές μειώνονται. Ζητάμε να κάνουμε την εφημερία μας στο όροφο γιατί δεν μπορούμε να ανέβουμε ή να κατέβουμε ορόφους, απαλλαγή από εξωδιδακτικά καθήκοντα, αρνούμαστε τη συνοδεία των μαθητών σε εκδρομές. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Με τα διδακτικά μας καθήκοντα τι γίνεται; Δύσκολα αποδεχόμαστε το καθετί «καινούριο» στην εκπαίδευση. Αντιδρούμε σε κάθε νεωτερισμό. Όχι γιατί είσαστε οπισθοδρομικοί αλλά γιατί «φοβούμαστε» το νέο. Εξάλλου ποιος έχει όρεξη να μάθει κάτι «νέο» αφού σε λίγα χρόνια αφυπηρετούμε; Πριν λίγα χρόνια, ένα από τα αιτήματα των καταλήψεων στα σχολεία ήταν και η ηλικιακή ανανέωση του εκπαιδευτικού προσωπικού.
Αλλά το κυριότερο είναι η επαφή με τα παιδιά. Φυσικά, γνώρισα πολλούς «ηλικιωμένους» που είχαν την επαφή αυτή, που ενέπνεαν. Όπως επίσης και πολλούς νέους με απαρχαιωμένα μυαλά. Άρα το πρόβλημα δεν η ηλικία, θα σκεφτείτε. Ένα από τα προβλήματα είναι και το ηλικιακό. Όπως τα προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα τα οποία μας κυριαρχούν. Και άλλα, πολλά ίσως.

Εδώ και ένα μήνα, είμαι σε μια τάξη, καθισμένος στην έδρα ή όρθιος στον πίνακα και διδάσκω –ή προσπαθώ προς τούτο- τα παιδιά μας, τα παιδιά σας. Πείτε μου σας παρακαλώ, …τι να παίξω στα παιδιά… Με εμπιστεύεστε;

Παγκόσμια Μέρα Εκπαιδευτικού: Να ζήσουμε

Από το 1994 η Διεθνής των Εκπαιδευτικών, η UNESCO και κατ’ επέκταση οι ανά τον κόσμο εκπαιδευτικές οργανώσεις αλλά και οι επίσημοι φορείς της Εκπαίδευσης έχουν ορίσει την 5η
Οκτωβρίου κάθε χρόνου ως την Παγκόσμια Μέρα Εκπαιδευτικού. Η συγκεκριμένη μέρα ορίστηκε ως ανάμνηση της 5ης Οκτωβρίου του 1966, κατά την οποία συνομολογήθηκε μεταξύ της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) και της UNESCO το νομικό καθεστώς του εκπαιδευτικού. Είναι δε η μέρα αυτή μια ευκαιρία να υπενθυμίζεται ο σημαντικός ρόλος των εκπαιδευτικών στην παροχή ποιοτικής εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα.
Η Παγκόσμια Μέρα Εκπαιδευτικού 2009 έχει ως μήνυμά της: «Κτίζουμε το μέλλον: επενδύουμε στον εκπαιδευτικό τώρα!». Μόνο που εμείς φέτος δε γιορτάσαμε· ήμασταν σε υποχρεωτική άδεια λόγω των εθνικών εκλογών. Ας ελπίζουμε πως του χρόνου θα είμαστε στα σχολεία μας να το …γιορτάσουμε δεόντως.

ΥΓ. Για τους κακεντρεχείς: εκείνη την ημέρα ΔΕΝ έχουμε αργία!