Ο Τζον Κάσας είναι ένα αγόρι 15 χρονών. Από νωρίς γνώρισε την αγριότητα της ζωής. Η οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι τους στην πόλη Αρούμπα, εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου που μαστίζει την Κολομβία. Μετακόμισαν στην πόλη Μέντελιν, σε μια περιοχή που θεωρείται βίαιη.
Έχασε όμως και τα δύο του πόδια σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Δεν τα έβαλε όμως κάτω. Από τον περασμένο Σεπτέμβριο βρίσκεται σε ένα κέντρο αποκατάστασης και ονειρεύεται μια καλύτερη ζωή. Στόχος του είναι λάβει μέρος στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου και να κερδίσει κάποιο μετάλλιο.
Αυτά για να τα διαβάζουν τα δικά μας καλομαθημένα παιδιά που ενώ όλα τους παρέχονται σε αφθονία, τους καλλιεργείται ταυτόχρονα και η ιδεολογία της ἥσσονος προσπαθείας. Ότι δηλαδή, δε χρειαζεται να προσπαθήσει κανείς για να πετύχει στη ζωή του. Αρκεί να είναι λίγο τυχερός, να είναι ...καπάτσος, να είναι ...μακρυχέρης. Αρκεί να είναι εξοικείωμενος στο μαύρο χρήμα και στο λάδωμα, στη ρεμούλα και στην αδιαφάνεια. Διότι στη σημερινή εποχή κυριαρχεί παντού η ηλιθιότητα και η μετριότητα. Διότι έτσι χωρίς κόπο κι ευφυία ή έστω στοιχειώδεις γνώσεις, όχι μόνον επιβιώνουν αλλά ...διακρίνονται. Ας αντιγράψουν το μικρό Τζον, ας είναι το πρότυπό τους. Γιατί αν περιμένουν από εμάς ...καήκανε. Γιατί, ΕΜΕΙΣ τους διδάξαμε τα πιο πάνω τα οποία κατακρίνω!
Πηγή: ζητώ ταπεινά συγγνώμη διότι έχασα την πηγή από την οποίαν άντλησα το παραπάνω θέμα. ΕΣΡ, Επιτροπή Πνευματικών Δικαιωμάτων και Επιτροπή Δεοντολογίας, σόρρυ!!
